El niño con el pijama a rayas

O seu autor é Jonh Boyne.

Este libro que lin trata dun rapaz chamado Bruno que se tivo que mudar con toda a súa familia para Auchviz por motivos de traballo do seu pai. Bruno tiña dez anos e non quería mudarse para alá porque tiña a súa vida e os seus amigos en Berlín. Un día, súa nai díxolle que fixese as maletas porque pronto se ían ir, que estaba esperando por eles seu pai.

Cando xa chegaran a Auchviz, Bruno quedou asombrado porque a casa era máis grande cá de Berlín. Bruno e súa irmá, que era máis vella ca el, levaron as súas cousas para os cuartos e Bruno foi á ventá e alí viu un patio con moitos rapaces, entreténdose. Bruno díxolle a súa irmá que fose mirar e pareceulles moi estraño que tivesen a mesma roupa, un pixama a raias.

Un día, Bruno, que estaba canso de estar en Auchviz, decidiu falar con seu pai e foi ata o seu despacho onde lle díxo que quería marchar de alí porque se aburría moito e seu pai díxolle que tiñan que estar alí porque a familia tiña que estar xunta en todos os momentos.Bruno marchou enfadado do despacho de seu pai.

Despois foi a xunto da criada, pediulle que falase ela con seu pai para marchar de Auchviz; pero ela díxolle que non podía pedirlle iso porque a ela axudoulle cando máis o necesitou dándolle traballo. Entón díxolle que tiña que entender que seu pai estaba facendo todo pola familia, para que estivesen todos ben. Bruno estrañaba moito aos seus amigos, pero tamén estrañaba moito os seus avós que quedaran en Berlín. O pai de Bruno era un militar que estaba destinado ao exterminio de Auchviz. Un día, Bruno decidiu dar una volta para coñecer o lugar donde ía vivir. Chegou a una alambrada dentro da cal había un neno sentado no chan. Bruno preguntoulle como se chamaba e que facía alí só. Entón o neno díxolle que se chamaba Shmuel e que non facía nada. Bruno marchou, pero díxolle que volvería.

Ese mesmo día, á noite, o pai de Bruno trouxo a cear á casa un home que traballaba con el e estiveron sós sen Bruno e súa irmá. Bruno fíxose moi amigo de Shmuel e íao visitar case todos os días.Shmuel cóntalle a vida que pasou no campo traballando e a Bruno non lle gustou nada. Un día, a nai de Bruno discutiu con seu pai porque quería volver para Berlín pois non lle gustaba esa vida para os seus fillos. Bruno estaba contento de volver para a súa casa e xunto cos seus amigos. Esa tarde Bruno foise despedir de Shmuel, pero presentóuselle un problema e era que Shmuel non encontraba a seu pai e entón Bruno decidiu axudarlle antes de que marchasen. Shmuel tróuxolle un pixama a raias para poder entrar e que ninguén se decatase. Shmuel e Bruno non atoparon o pai de Shmuel e entón Bruno quixo marchar para a casa pois xa era tarde, pero xa non podía saír porque os vixiantes do recinto estábanos mandando entrar. O pai de Bruno e os seus compañeiros de traballo xa tiñan pensado meter os nenos daquela alambrada para un lugar cerrado con gas dentro para axfisialos e fixérono, pero o problema estaba en que alí dentro estaba tamén Bruno e ninguén se dera conta. Os rapaces morreron xuntos e o pai de Bruno decatouse pola roupa do rapaz, que estaba tirada ao outro lado da alambrada. Entón, ao pai de Bruno xa lle daba todo igual, el sabía que cometera un erro moi grave. A el e mais aos seus compañeiros leváronos de Auchviz e a cidade quedou defendida polo Exército Vermello. A cidade quedou liberada dos nacis.

A nota que lle poño:8

El abrazo de la noche

O autor deste libro é Kenyon Sherrilyn. Este libro trata dun mozo que queda orfo porque os seus pais morreron. El ten dez anos. O seu irmán pequeno ten dous anos e non pode vivir sen a axúda de Talón que e o irmán máis grande. Cando el xa é maior de idade vai en busca dos seus pais. Un día chega a un castelo onde atopa aos seus tíos. Cando lle contan que os seus pais están mortos, el empeza a buscar os seus asasinos . Un día os enemigos do seu pai van ao castelo e matan ao seu tío. Antes de morrer, dille a Talón que deixa a muller e mais a filla nas súas máns. El ten que vingar ao seu tío. Un día, decidiu xuntar xente e ir atacar os enemigos. Despois de que Talón acaba o combate con Camulos, vai para a casa. Comeza a chamar a súa avoa para contarllo. Pasa moito tempo e Talón namórase de Sunshine. Sunshine deuse conta e declaroulle o seu amor. O Talón antes estaba namorado dunha muller que se chamaba Ninia, pero decatouse de que quería máis a Sunshine. Un día foron os dous para o seu piso e comezaron a bicarse . El dille que el agora a quere máis e que está moi namorado dela. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Gustoume moito e doulle un 9.

A arte románica

Para empezar esta unidade podemos facer o seguinte repaso. Tamén nos vai axudar o visionado deste vídeo e máis do seguinte:

E para que coñezades mellor a arte románica propóñovos o visionado de varias presentacións: a primeira é moi sinxela; a segunda e a terceira son máis completas. E esta que vos parece?

Tamén vos serán moi útiles este esquema sobre a escultura:


E mais estoutro

A literatura medieval

E neste trimestre temos que continuar coa historia e coa literatura medieval. Por iso, imos empezar traballando con este LIM (Libro Interactivo Multimedia) elaborado polo profesor Manuel Guerrero. Aquí veremos que, amais de información nova, temos moita de repaso. E logo xa poderemos realizar estas actividades. E tamén completar este romance
Unha das literaturas máis senlleiras na Idade Media peninsular foi a galega. Prestádelle atención a esta presentación que preparou outro profesor:

Literatura Galego-Portuguesa Medieval

View more presentations from Román Landín.

E despois disto xa poderás facer este test.

Escritor de poesía en galego, un dos grandes impulsores da prosa castelán foi o rei Afonso X O Sabio. Para saber máis del podedes consultar este LIM.

E nestoutro LIM coñecerás as aventuras do Cid.

El perfume

O autor deste libro chámase Patrick Süskind.

Este libro comeza cun neno que nace no medio do lixo e o esterco. Ese rapaz vai ser chamado Jean-Baptiste Grenouille. Este rapaz tiña a cualidade de poder ulir todos os cheiros das cousas.

O seu único desexo era o de descubrir todos os olores posibles.

Un día cando foi á cidade atopou a unha rapaza que cheiraba moi ben e colleuna e sen querer matouna.

Tivo varios amos e segundo os ía deixando ían morrendo todos. Cando estaba traballando en facer as peles un día o seu amo mandouno levar unhas peles a un perfumista. Cando estaba co perfumista enseñoulle a virtude que tiña e pideulle poder traballar con el. O perfumista ao cabo duns días foi comprar a Jean.

Cando xa traballaba co perfumista fíxolle un montón de colonias a cambio de que lle aprendese a conservar os olores pero o mestre non lle soubo ensinar mandouno a un lugar onde non había case olores. Cando empezou a calmarse e a darlle menos importancia ós olores atopou outra rapaza que aínda cheiraba mis ben e fíxolle tolear e comezou a imbentar formas para preservar os olores.

Cando por fín descubriu como preservar os olores comezou a matar rapazas e a facer colonias.

Xa matara doce e so quedaba a máis especial e consegiuna matar e facer a mezcla perfecta.

Agora se queres saber como acaba o libro so che queda lelo.

Este libro gustoume e doulle un 8.

Ollos de auga

Este libro esta escrito por Domingo Villar.

Trata de dous inspectores, Leo Caldas e Rafael Estévez, que investigan un asasinato na torre da illa de Toralla. A vítima era un saxofonista. A morte deste home foi por causa dunha substancia chamada formol, que lle inxectaron na parte inferior do abdome e mais no membro reprodutor. Este tipo de morte dálle moito que pensar a Leo Caldas, que se pon a investigar nos hospitais. Leo e mais o seu axudante falan cun forense que lles indica de onde obten el o produto. Ao saír do hospital, diríxense rapidamente á fábrica que lles dixo este. Os nosos protagonistas quedaron abraiados cando lle viron o nome de "Laboratorios Riofarma". Logo visitaron dous laboratorios máis, ata chegar ao de Dimas Zuriaga. Alí falaron coa secretaria, que lles dixo que estaba de viaxe. Logo de algunhas pescudas na casa deste deduciron pola chantaxe que estaba a sufrir Dimas por andar co saxofonista que os asasinos eran a muller de Dimas e mais o seu amante Freire. Queríanse quedar coa fortuna deste, pero saíulles mal o plan e acabaron no cárcere.

A miña nota para este libro é 8.

Mutacións xenéticas

Este libro trata duns pais que deciden mandar ao seu fillo Hadrián de vacacións á vila do seu avó.

A súa autora é Fina Casalderey.

Hadrián nunca fora en avión e tiña moito medo.

Cando chegou ó aeroporto de Santiago, seu avó non estaba e el decidiu ir á cafetería. Pero tamén se deu conta de que non tiña a súa equipaxe. Foi correndo para ver se a atopaba, pero non foi así.

Cando se cansou de buscala, decidiu volver á cafetería do aeroporto.

Alí viu un vello que non tiña moi boas pintas coa súa equipaxe. Entón, Hadrián dixo en voz alta o nome de Manolo, que era o seu avó, e este contestou.

Despois de saudarse, o seu avó decidiu levalo para a súa casa. Polo camiño, Manolo foille contando onde vivía e como era a súa relación cos veciños.

Ao chegaren á casa, o seu avó díxolle que se tumbara na cama para descansar un pouco e que dentro dunhas horas xa o espertaría.

Cando espertou, o avo díxolle que había unha porta na súa casa que non podía nin tocar.

Hadrián extrañouse tanto, que nin sequera lle preguntou por que.

Ao día seguinte, mentres que o seu avó durmia, Hadrián entrou por esa porta e atopou unha serpe enorme que o pretendía picar. Hadrián comezou a berrar e a serpe marchou.
O seu avó oíuno, foi alí correndo e comezou a contarlle que estaba experimentando con animais para aforrar enerxía.O avó empezoulle a falar dun amigo seu que vivía nun barco.

Ao día seguinte, o avó díxolle que ía saír a facer a compra. E que el tiña que quedar alí.

Hadrián comezouse a preocupar polo tempo que tardaba o avó en chegar. Esperou todo o día e toda a noite e o avó non chegaba.

Hadrián, ó dia seguinte, decidiu ir na procura do seu avó. Atopou o seu coche na praza coas chaves tiradas ao lado dunha roda.

E se queres saber o final, le o libro, que está moi ben.

Nota: 6

Cuartos oscuros

O autor deste libro chámase Juan Madrid.

Este libro comeza con que un rapaz chamado Tomás vai quedar con seu pai despois de que este se escape do cárcere.

Cando por fín consegue escapar, espérao nun lugar que só sabe Tomás.

A xente busca desesperadamente a Durán(pai de Tomás) pero como a el non o atopan intentan que o seu fillo confese onde está e inténtano por todos os medios posibles.

Cando por fín atopan o fillo obrígano a que diga onde está seu pai.

Se queres saber o que lle pasa a Durán e mais ao seu fillo ao final do libro, só che queda lelo.

A miña nota é un 6.

Anagnórise

A autora deste libro é María Victoria Moreno. Trata dun home que critica ás mulleres porque non saben conducir. Un día un rapaz marchou da súa casa sen que se enterasen os seus pais. El púxose na estrada e paraba os coches para que o levasen. Estivo esperando moito tempo, pero non paraba ninguén. Despois dunhas cantas horas, parou unha muller e preguntoulle que facía alí. O rapaz díxolle que quería ir para un sitio. A muller colleuno e comezou a falar con el. Díxolle que debía volver para a casa. El respondeulle que non quería. A muller preguntoulle se quería ir tomar un café. O rapaz dixo que lle daba igual. Ao final foron. Despois arrancaron co coche e el estaba asustado polo rápido que conducía esa muller. Ela tiña un coche normal que non tiña moitos cabalos para correr, pero ela pisáballe ata o fondo. Nunha curva intentoulle adiantar a un camión e pola outra banda viña outro camión. Tivo que reducir a marcha e volverse poñer no seu sitio. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Doulle un 9.

A Idade Media (II): castelos e mosteiros

A escura luz do Tiber

A autora deste libro é Lola Gándara.

Este libro trátase dunha rapaza chamada Marcia. Ela era libre porque súa nai foi liberta de Roma. Súa nai morrera e entón ela quedou soa co seu padrasto que el quería que fose vivir a Séneca porque era a ilusión de súa nai. Ela foi para alá. Alí, en Roma, tratábana coma a súa propia filla, puxéronlle unha criada para ela soa. Paulina díxolle que a iban a pormar. Marcia ali coñeceu a un poeta que lle gustaba moito o que el facía e ela quería ser poeta coma él.Marcia tamén coñeceu a duas amigas que unha delas é a súa mellor amiga porque tamén era liberta.Ela tamén coñeceu a Tito Adrónico, que era o peiteador da Urbe. Era un peiteador moi bo e xa montara un salón grande. En Séneca imos todos peitearnos alí. As rapazas namoráranse duns mozos que había en Roma.Un día Marcia e Claudia foron dar unha volta e de súpeto escoitaron música na casa de Plautio. Miraron entre os arbustos no que viron unha festa de disfrazes que alí había. Elas viron a Lavinia no que se decataron de que por ese festexo era unha cristiá. Elas decidiron decirllo porque de todas formas Lavinia era a súa amiga.O final non lle dixeron nada.Un día houbo un incendio na cidade de Roma. Culparon a Marcia de que fora complice dunhas persoas que o prenderan. Meterona no cárcere e despois Tixelino quería forzala para que contase todo o que pasara, pero ela non lle dixo nada e entón deixárona en liberdade. Nese incendio, os xudeos matáron os cristiáns.

Un día, os gardas leváron a todos os nenos e mulleres para un soto de Roma nunha mina oculto. Alí, estaba Lavinia, a amiga de Marcia, e entón as tres amigas abrazáronsemoi contentas.Despois dun longo tempo, Marcia fixo dezasete anos, pero ela non estaba contenta porque ía facer un ano do terrible indendio.
En Roma empezaban unhas festas na casa de Tirana das que ela xa estaba farta de tanta xente nova e de cousas raras que ela presentía. Lucano e Séneca non podían aparecer pola Urbe e Marcia non sabía como avisalos ata que decidíuir ata xunto eles. Con ela tamén foi Ruth e Tirana. Elas intentaron cruzar un control que había no estreito e o final lográrono. Un día, Lucano matou a Séneca e entón prendérono. A Marcia, dixéronlle a verdade, a verdade de que o pai que a adoptara non era seu pai verdadeiro. Tamén lle dixéron que Lucano era seu irmán e por todo o mal que fixera, morrera dignamente. Marcia estaba namorada de Fabricio, o poeta, pero non podía casar con el, e Petronio quería casar con Marcia sen estáren namorados. O final, Marcia decide non casar e volver coas poesías de seu irmán Lucano e regresar o seu país natal.

A miña nota é un 6

A arquitectura musulmá

A cova das vacas mortas

O autor deste libro é Jaureguizar.

Trátase dun rapaz chamado Xoel que é de Negueira de Muniz. El vive coa súa nai, de orixe alemá, da aldea do Foxo. O rapaz tiña moitos problemas na súa casa, porque o seu avó estaba enfermo de alzéimer e usaba cueiros. O rapaz dedicáballe a el todo o seu tempo. Estaba tan canso desa vida que levaba, que soñaba con ser petroleiro. A súa vida cambiou cando lle atopou unhas cámaras de vídeo ao seu avó. O vello contoulle que fora director de cine e traballara cunha famosa actriz chamada Leni. Xoel coñeceu a unha rapaza chamada Iria, que lle axudou sempre que o precisou. Despois de tanto tempo, entre eses dous rapaces xurdiu o amor.Entre o avó de Xoel e mais Iria filmaron unha película sobre nazis, aos que Iria defendía.

Este libro non me gustou moito e póñolle un 5.

A Idade Media (I): os pobos bárbaros e o Islam

Xa sabedes que se toma a data do 476d. C, caída do Imperio Romano de Occidente, como inicio da Idade Media. Aquí tedes un vídeo interesante sobre o tema:

Para ver unha presentación sobre a arte visigótica na Península Ibérica, clicade aquí ou neste enlace.

E no século VIII chega a Hispania o Islam. Para coñecelo podedes facer estas actividades. E agora atréveste a facer esta proba e este test?

Sen dúbida, un dos edificios máis emblemáticos que nos legaron os árabes foi a Mezquita de Córdoba.

O diario vermello de Carlota

Este é o segundo libro que leo neste novo curso e titúlase O diario vermello de Carlota e a súa autora é Gemma Lienas. Trata dunha moza que se chama Carlota, á que lle gusta moito escribir. Un día decidiu ir mercar un caderno vermello para poder escribir un diario sobre a sexualidade e vai co seu amigo Flanagan. Cando lle dixo a Flanagan o que ía facer, el decidiu facer o mesmo e foron os dous mercar un caderno vermello.
Cando Carlota chegou á casa e llo contou a súa nai, ela díxolle que facía ben, xa que ela fixera outro sobre os maltratos e a violencia de xénero, ao cal ela lle chamou o diario violeta. Carlota comezou a escribir no seu caderno sobre a pubertade e puxo todo o que sabía.
Logo pensou que lle podía preguntar a súa tía, xa que ela sabía moito diso e así foi: mandoulle un correo e xa rápido llo contestou.
Carlota ultimamente non paraba de pensar en Flanagan. Un día decidiu quedar con el coa excusa do diario. Así foi ,quedaron citados nun parque.Cando chegaron, decidiron ir sentar a un sitio cómodo onde poidesen falar. Viron unha montañiña e foron para alí. Nese lugar había un montón de parellas e eles sentíronse incómodos e decidiron marchar. De alí a unha semana volveron a quedar na casa de súa nai para poder estar sós, pero saíulles mal a cousa porque ao final súa nai chegou antes do previsto e fastidiouselles todo o plan. Carlota díxolle que foran para alí para estudar. Entón a nai estivo un pouco con eles, pero decidiu marchar a facer a compra e eles foron para o sofa, xa que estarían máis cómodos. Comezaron a bicarse moi apaixoadamente. A continuación marcharon para o dormitorio e alí mantiveron relacions sexuais. Carlota non quedou totalmente satisfeita pois , ao ser a primeira vez, doeulle bastante.
Se queredes saber como acabou a relacion entre Carlota e Flanagan, só tendes que ler o libro.
A miña nota é un 7.

Os dous de sempre

Este libro esta escrito por Alfonso R. Castelao.

Este libro trata de dous rapaces, Pedriño e Rañolas, que se coñecen no colexio. O Pedriño era un larpeiro e o Rañolas un eivado físico. Un día Rañolas decide marchar da cidade polo mundo adiante para facerse un home, e Pedriño a causa de súa tía empeza a estudar para crego, logo como non valía meteuse de axudante de secretario no concello e aos dous días botárono fóra. Ao cabo dun tempo ao Rañolas regaláronlle un burro. Este atopouse cun afiador ourensán e puxéronse de camiño aos Pirineos. Pasaron a fronteira polo medio dunha alambrada, pola que o burro non podía pasar. Cando estaban no estranxeiro o burro apareceu de súpeto todo mancado, andou unhas cantas leguas e morreu. Rañolas e mais o afiador chegaron a París, alí separáronse e cada un foi polo seu lado. Ao final Pedro casou, e por causa da xente burlarse del, un día levantouse da cama pola mañá e intentou matar a sogra. Esta non morreu, e dende aquela Pedro foi respectado en todo o pobo. En cambio Rañolas que o tiña todo, traballo, cartos, etc. un día á noitiña meteuse dinamita na boca prendeu a mecha e matouse.

Este libro gustoume e por iso a miña nota e un 9.

A historia. Primeiras civilizacións: Roma

Xa sabedes que nós somos, en boa medida, heredeiros da civilización romana. Para repasar algúns dos contidos traballados na aula, podedes facer esta actividade. Tes máis posibilidades aquí. E que vos parece esta caza do tesouro?

Non scholae sed vitae discimus (Séneca)

Leonel

O autor deste libro chamase Antón Cortizas. Este libro trata dun rapaz que non aprobou o curso e súa nai decidiu mandalo para casa dos seus avós. Un día pola mañá súa nai despertou e díxolle ao rapaz que o ía mandar de vacacións. O rapaz non quería ir porque nin sequera coñecía aos seus avos. Só os vira nas fotos de súa nai. O fillo colleu a maleta e subiu no tren que ía para a casa dos seus avós. Cando ía no tren, empezou a pensar que estas vacacións serían as peores da súa vida. Cando chegou, xa o estaba esperando o seu avó e un veciño na estación do tren. O veciño subiu no coche e díxolles aos dous que subisen tamén, que ía arrancar. O avó do rapaz díxolle que eles querían ir andando porque o vello queríalle ensinar moitas cousas ao seu neto, que nunca fora a esa aldea e polo tanto nunca vira esas cousas que había aí.
Antes de que chegasen á casa atopáronse co veciño que ía ir en busca deles. Ao chegar á casa, o rapaz estaba aburrido das hitorias que lle contara o seu avó. O vello estáballe mareando a cabeza todo o tempo con historias e contos. O seu avó díxolle que non se preocupase por que non ía estar só, xa que o veciño tiña unha neta da súa idade. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Doulle un 9. Gustoume moito.

A historia. Primeiras civilizacións: Grecia

E agora, as dúas civilizacións que constitúen os alicerces da nosa: Grecia e Roma. A política. A ciencia. A arte e a literatura.

Primeiro imos con Grecia. E para empezar, reparade neste mapa conceptual sobre a civilización grega. E logo continúa con esta actividade e sigue con esta manchea delas. Remataremos cunha webquest sobre os xogos olímpicos.

Para axudarche quédache este ppt:

A Civilización Grega

View more presentations from Claudia Olate.

A historia. As primeiras civilizacións: Mesopotamia e Exipto

Despois de adicármolle unhas sesións á Prehistoria, tócalle agora ás primeiras civilizacións. Á Mesopotamia de Nínive, de Ur ou de Babilonia; á Mesopotamia dos pictogramas e á Mesopotamia dos zigurats. E tamén a Exipto: os segredos das pirámides, os faraóns, as momias, o xuízo dos mortos e os xeroglíficos. E o Nilo.

Para facervos a cousa más entretida aquí vos deixo algúns enlaces. Para Mesopotamia e Exipto podes realizar esta actividade. Enlázovos información sobre Mesopotamia e Exipto de interese.

Xuntos mais nada

A autora deste libro chámase Anna Gavalda.

No capitulo primeiro deste libro, comeza falando Paulette que ten que ir ao hostital por que se esvaece.

Alí vaina ver o seu neto Franck. El xa está moi canso de que a súa avoa non recoñeza o seu esforzo de ir todos os dias a vela pero ao final compréndeo.

Por outra banda, o compañeiro de piso de Franck mete na súa casa a unha rapaza chamada Camille e a el amólalle moito.

No segundo capítulo fálase de que Frank e Camille xa se comezan a levar ben; pero, con todo iso, aínda hai tensión.

Despois chegan as vacacións de nadal e Philibert marcha xunto da súa familia e quedan eles dous sós.

Fanck e Camille xa se levan bastante ben e el pídelle a Camille se o día de fin de ano pode ir botarlle unha man ao restaurante onde traballa e ela acepta.

Alí no restaurante todo foi moi ben e iso axudou a que a súa relación mellorase.

Un día Camille foi con el por aí e dende esa vez comezaron a contarse cousas das súas vidas e a levarse moi ben.

El empezou a axudarlle a que engordase para que se puxese máis guapa e ao final conseguiuno.

Despois diso levaron a vivir a Paulette con eles e todos estaban moi contentos e felices.

Se queres saber como remata o libro só che queda lelo.

A miña nota é un 7 porque non é moi emocionante e polo tanto non me gustou moito.

A illa do tesouro

Este libro está escrito por Robert Louis Stevenson. Trata da vida dun mozo, Jim, que traballa no bar de seu pai, "O almirante Benbow". Un día entra pola porta do bar un mariñeiro que quería pasar uns días por alí. Aloxouse no bar, e botou alí moito máis tempo do previsto. Bebía moito e impoñía respecto aos demais clientes. Tamen o Dr. Livesey, que non se levaba moi ben co mariñeiro, frecuentaba ese bar. Un día entrou un home, chamado "O gato Negro" preguntando polo mariñeiro e, cando o atopou, tiveron unha gran disputa, na que o mariñeiro acabou ferido. Morreu máis tarde por culpa do alcohol. O mariñeiro tiña un baúl que non quería que se abrise, así que Jim aproveitou para cobrar as débedas do mariñeiro. Atopou un mapa dun tesouro. Cando se reuniron os suficientes homes, embarcaron. Aí coñeceu a John Silver e o seu loro, O Capitán Flint. Durante a travesía Jim caeu nun barril de mazás e ,aí escondido, escoitou que John Silver preparaba un motín. Despois Jim, atopou a Benn Gunn, que é un pirata abandonado na illa por John Silver. Benn, que levaba na illa un tempo, atopou o tesouro antes e transladouno á súa cova, por iso os demais non o encontraron no lugar que esperaban. Cando o acharon, levárono dificultosamente cara "A Española" (ó seu barco). Cando estaban desembarcando, Benn díxolle a Jim que John Silver escapara con parte do botín.

Para min foi aburrido ao principio e intenso ao final. 8/10

A expedición do Pacífico

A autora deste libro é Marilar Aleixandre. Este libro trata duns mariñeiros que queren investigar os insectos. Pararon o barco na beira do mar. Andrés e Claudio eran os zóologos desta expedición. Pero o proprio Andrés recoñecía que o Claudio sabía máis ca el dos insectos. Na expedición tamén estaba Beatrice, que é a irmá de Andrés, e Emilia é a súa nai. Despois a nai da rapaza, que tamén estaba con eles, díxolle á filla que as mulleres non poden ir por aí polas selvas. Emilia, que é a nai da rapaza, díxolle que, cando ela teña a idade do seu irmán Andrés, xa estará casada. Despois de que xa acabaron a expedición, colleron o barco e decidiron ir para as Canarias. Aí podía ser o fin das súas expedicións. A expedición ata as Canarias duraba polo menos tres días. A rapaza levaba durmindo xa bastante tempo no barco e espertou moi rápido por un soño que tivo; non sabía que hora era, pero tiña fame. Mentres ela estaba comendo, seu irmán Andrés daba voltas na cama. Na seguinte expedición o Arguijo era o capitán e era o responsable de todos os membros da expedición e o don Aurelio Buiza, igual. A maior parte do tempo que estivo en Chile foi no deserto de Atacama. En xuño de 1870 embarcaron de novo na goleta cara Perú, Ecuador e Centroamérica. En Perú pasaron os meses de xullo a setembro. O último tramo que fixeron foi polo Amazonas. Ao final do tramo quedaron sen diñeiro para comprarlle á rapaza libros e roupa para vestirla. Embarcaron en novembro de 1871 e chegaron a Lisboa un mes despois. No mes de maio de 1872 organizaron unha exposición

no Real Xardín Botanico de Madrid. Se queredes saber o final deste libro, tedes que lelo. A este libro doulle un 8.

O último traballo do señor Luna

O autor deste libro é César Mallorquí.

Este libro trata dun home a quen lle chamaban O asasino e tamén lle chamaban Luna. Un día foi co seu todoterreo ata a selva porque estaba citado co señor Coronado. A el non lle gustaba a selva pola que tivo que pasar porque estaba repleta de animais salvaxes e o señor Luna era un señor de cidade. Máis adiante atopouse cunha ponte que cruzou sen medo co seu todoterreo. Despois atopou un gran muro de pedra polo que non se lograba ver o que alí dentro había. Fóra había catro gardas de seguridade que o revisaron por se puidese levar algunha arma. O señor Luna díxolle que tiña unha cita co señor Coronado e un dos gardas levouno ata o salón da casa. O garda foi avisar ao señor Coronado.

Cando chegou o señor Coronado, díxolle que tiña un recado que tiña que facer e que era moi importante. O señor Coronado non sabía seguro se o señor Luna non era un inimigo seu e entón Coronado mandoulle ao seu fillo Tacho, que estaba alí con eles, que o revisase. Tacho obedeceuno e revisouno, pero o señor Luna díxolle que xa era a segunda vez que o revisaban. O señor Luna tiña na súa man unha revista que collera no salón para pasar o tempo. Entón, mentres estaban falando do traballo que tiña que facer o señor Luna, que era que tiña que matar a Flor, unha muller que lle fixera moito dano ao señor Coronado, este puxo na boca a revista de maneira enrolada e soprou. Desa revista saíu unha agulla pequena que contiña veleno dentro. Esa agulla pasou preto do señor Coronado e cravouse na parede. Tacho colleu a agulla e díxolle ó señor Luna que, se tiña a intención de matar a seu pai, estaba equivocado. Desa maneira o señor Luna demostroulle a Coronado que era moi bo asasino. O señor Coronado quedou convencido e contratouno. El deulle todos os papeis que precisaría con toda a información necesaria e tamén lle deu un sobre con diñeiro para o que precisase. Ao día seguinte, o señor Luna foi para España a buscar a Flor. Luna, alí, estivo polas prazas máis concorridas polos norteamericanos, preguntando pola súa suposta tía, que non o era. A señora Flor traballaba na casa dun rapaz chamado Paulo. Ao señor Luna informárano de que Flor estivera traballando nunha discoteca. Entón foi alí e preguntoulle a unha señora chamada Gladis. Ela díxolle que estaba traballando de criada nunha casa nas aforas de Madrid. O señor Luna non quixo perder máis tempo e foi ver se estaba alí. O señor Luna púxose a pasear ao redor da casa na que ela traballaba para coñecer o lugar. Ao día seguinte informou a Tachiño de que xa sabía donde traballaba Flor Huanaco e Tacho díxolle que acabase pronto con esa señora e non perdese máis tempo. O señor Luna foi ata esa casa pero foi con outra vestimenta para que ninguén o coñecese e menos Flor. Flor fora dar un paseo nas súas horas libres e de volta para a casa, viu ao señor Manuel, a man dereita de Coronado. Ela ,toda asustada, foi ata unha cabina para chamar a súa filla e avisala de que vira a ese señor. O rapaz que vivía na casa en que traballaba Flor citouse coa súa filla para que o aprendese a bailar e ,cando ían sós os dous pola rúa, achegouselle unha furgoneta que secuestrou a Susana, a filla de Flor. Cando o rapaz chegou á casa e lle contou todo a Flor, ela tivo unha chamada do señor Luna, que lle dixo que fose a un lugar para falar con ela sobre a súa filla. Ela foi, pero antes contoulle todos os "trapicheos" que fixera Coronado ao rapaz e deulle unha carta que tiña que levarlle aos bolivianos. Paulo, que era o rapaz que vivía na casa onde traballaba Flor, non sabía que facer, ata que ao final decidiu ir ata onde estaban elas dúas secuestradas para sacalas de alí. O rapaz chamou a un amigo para pedirlle axuda, para que lle levase esa carta aos bolivianos. O amigo non se enteraba de nada pero de todos modos axudoulle. O seu amigo foi ata alí, mentres que o rapaz foi intentar entrar no lugar do secuestro. O amigo de Paulo entregoulle a carta aos bolivianos e eles foron ata o lugar onde estaban secuestradas a señora flor e a súa filla, e entón os bolivianos...
A miña nota é un 7

O que é a vida

Este libro é o primeiro que leo neste novo curso que acabamos de comezar.

O libro é de M.Lourenzo González e titúlase O que é a vida. Ao principio trata dun mozo que se chama Teo Runner que traballa de repartidor nunha pizzería. Gústalle moito correr coa súa moto e sempre é o primeiro en entregar os seus pedidos e o xefe sempre o pon como exemplo de eficacia diante dos demais compañeros para que eles collan o exemplo de Teo e fagan o mesmo. Aínda que ningún deles lle fai moito caso, Berta, que é unha das súas compañeiras, non se encontraba no seu posto de traballo. Probablemente se encontrase non servizos maquillándose, xa que o seu afán era impresionar aos demais. Outro compañeiro de Teo é Xoaquín.

Neste libro aínda hai moitos máis protagonistas como, por exemplo, o cabo Palmeira e a enfermeira Carla. Estes dous personaxes só se encontran na intimidade, xa que ela está casada e a el a muller deixouno porque lle gustaban as mulleres.

Teo ten unha morea de amigos e amigas, algunhas máis especiais ca outras. A el gustáballe bastante Claudia, pero a Héitor tamén lle gustaba a pesar de que estaba con Lore. Un día Claudia organizou unha festa, pero ningún deles tiña moi claro se ía ir. Lore chamou a Teo para quedar con el, porque tiña que dicirlle algo importante. Entón quedaron. Cando se viron, Lore non se atrevía a dicir nada, ata que finalmente o fixo. Díxolle que estaba embarazada e que era de Heitor e que por iso non quería ir á festa de Claudia, para non velo. Lore non sabía moi ben o que ía facer co do embarazo e pediulle axuda a Teo porque ela sabía que a comprendería e lle axudaría. Así foi. El díxolle que podía contar con el para o que precisase. Ao día seguinte Teo foi ao hospital para pedir información sobre unha clínica para abortos, pero a recepcionista non lla quería dar por varias cousas: primeiro porque el era un home e segundo porque era menor. Cando a recepcionista se despistou, Teo rouboulle o caderno onde tiña todas as clínicas. Colleu o caderno e marchou correndo para poder chamar a Lore e dicirllo. Teo díxolle de quedar para podar darlle a libreta e así foi. Ao acabar de traballar, Teo quedou para darlle a libreta, pero non só aconteceu iso. Cando chegaron a onde quedaran, ela díxolle de ir ao seu piso. Así foi, pero se queredes saber que pasou no piso de Lore o que tendes que facer é ler o libro.

A miña nota é de un 7.

Crime en Compostela

O seu autor é Carlos G. Reigosa.

O libro trata dun home que ven de Estados Unidos porque un compañeiro o chamou. Un día cando foi de festa tivo unha liorta cun home americano. Logo disto foi ata outro Pub onde traballaba Cristina. Ao cabo duns días volveu ao Pub onde tivera a liorta, topouse co americano e este díxolle se quería formar parte dunha axencia de detectives. Ao cabo dun tempo houbo un asasinato en Santiago preto das Casas Reais na zona monumental. O seu amigo contoulle a historia de toda a xente que veu de fora para facerse rica. Díxolle que o home asasinado fixera unha cooperativa con outro home e que logo por culpa dalgún problema separáronse. Nivardo acordouse de Teresa,a muller de Terencio, chamouna e preguntoulle se podía quedar con ela no bar de "A Ferradura". Despois de quedar con ela, este xa tiña ben claro quen era o asasino. Nivardo contoulle unha historia diferente a que ela sabía. Contoulle que Terencio o seu home non ía xogar a partida os luns senon que ía o club onde tamén ía Aurelio. Tamén lle contou que Aurelio andaba cunha prostituta portuguesa e que Silvio (outro portugués)lle sacou unhas fotos. Este home quería facerlle chantaxe, e como non o conseguiu matouno. O final saíulle mal a súa forma de facerse rico en dous días e por culpa diso os dous irmáns portugueses Silvio e Joaquín Gomes foron detidos por cometer o asasinato de Aurelio.

Este libro gustoume e por eso a miña nota é un 9.

Donde surgen las sombras

O autor deste libro chámase David Lozano Garbal.

Este libro trata duns rapaces que se chaman Gabriel, Mateo e Lucía. Eles tres andan na busca dun amigo que se chama Alex, porque supostamente marchou da casa, pero aos seus amigos parécelle moi sospeitoso que marchara da casa tan de repente. Os tres amigos coméntanllo a un policía que se chama Garcés, pero el non lles fai caso, entón seguen indagando eles pola súa conta.

Eles tres buscan no ordenador de Alex algo que os poida axudar na busca e atopan un videoxogo moi estraño onde Mateo pensa que sae Alex. Despois diso chegaron uns homes cunhas máscaras e dixéronlle a Gabriel que deixaran de buscar a Alex, se non querian acabar mortos. Despois que pasara iso fóronllo contar ao policía e creunos, pero pediulles aos rapaces que eles pararan de indagar pola súa conta, pero non lle fixeron caso. O inspector descubriu que había unhas mortes moi parecidas cada ano cerca de onde vivía Alex e empezou a indagar. Despois de moito fixarse nos detalles, os tres amigos decatáronse de que había unhas tapas de sumidoiro moi distintas ás outras e decidiron ir mirar o que había, pero sen que ninguén se decatara. Cando baixaron, atoparon algunhas cousas moi estranas e de repente desapareceu Lucía. Cando se deron conta de que Lucía desparecera, puxéronse coma tolos a buscala, pero ela non aparecía. Entón viron un home de negro que se dirixía a un lugar e comezaron a seguilo para intentar saír e dar chegado onda Lucía.

Mentres tanto Lucía estaba cos homes de negro que a levaran a unha sala onde había moitas cousas de informática. Ao final Garcés conseguiu salvar a todos os rapaces e conseguiu deter os asasinos.

Este libro gustoume moito porque era moi intrigante e doulle un 10.

Good morning, Galicia

Non corren bos tempos para a nosa lingua. Incomprensiblemente, en pleno século XXI estásenos cuestionando o dereito a coñecela. Logo virá o de usala. Nas vosas mans e na vosa intelixencia, alumnas e alumnos de Forcarei, está unha parte do futuro dunha lingua que empregades acotío porque, como di o poeta Carlos Negro, vós nos vos avergoñades do cheiro a esterco dos vosos avós. Lembrade que Sócrates, un sabio da antigüidade grega, dicía que só hai un gran ben, o coñecemento; e só hai un gran mal, a ignorancia. Lamentablemente, hai moito xente en Galicia disposta a gabarse da súa ignorancia.
Se queres saber por que coñecer linguas é saber máis, clica aquí.



Déixovos o meu agasallo virtual para todos. Déixovos esta fermosa canción de Mercedes Peón que nos visitará en breve ao insituto.



E tamén este poema de Celso Emilio versionado por Dios ke te crew.

O meu agasallo para...

A este compañeiro eu poderíalle regalar moitas cousas porque coñezo moi ben os seus gustos, e entre as cousas que lle gustan poderíalle regalar un Honda Civic, porque pronto quitará o carné e xa lle fará falta, 1000 mulleres, roupa, cartos...

Calquera desas cousas lle gustaría, pero, como non son rica, case que lle regalaría un pak de calcetíns do 3 por 1 e xa quedaría servido para o que queda de ano.

O meu agasallo para....

O meu agasallo son uns pendentes de cor laranxa fosforito.

Eu fágolle este agasallo porque ela colecciona pendentes, e gústanlle moito, e regálollos de cor laranxa porque sei que desa cor non hai moitos, por non dicir que non hai ningún.

Se non lle gustan síntoo moito, pero eu fíxenllo con toda a mellor intención do mundo.

Pero se unha persoa fai unha colección de algo, é porque lle gusta esa cousa.