Do outro lado do espello

Este libro é de Jordi Sierra i Fabra e titúlase Do outro lado do espello. A protagonista chámase Marisa e é unha rapaza de uns dezaseis anos. Marisa ten un montón de complexos xa que todas as súas amigas teñen moito máis peito ca ela e todas teñen mozo agás ela. Marisa odiaba verse no espello porque só sentía noxo e vergoña do seu propio corpo. Aínda que por sorte tiña un bo apoio, Amalia, a súa mellor amiga que a apoiaba en todo. Marisa tamén tiña unha irmá chamada Chari. Chari era dous anos maior ca Marisa. A pesar de ser irmás eran moi distintas. A Chari gustáballe moito ir de festa e sempre estaba cos mozos. Un día Marisa coñeceu a Luís Enrique que era un rapaz que ía con ela ó instituto. El quería facer unha obra de teatro e pensara nela porque Luís Enrique cría que Marisa tiña todas as cualidades. Ó principio ela non o quería facer, dicía que tiña moita vergoña pero de alí a uns días e despois de comentarlle a proposta a Amalia decidiu dicirlle que si a Luís Enrique. Entón Marisa foi á aula do teatro onde ían ensaiar. Ó chegar alí Luís Enrique quedou moi abraiado xa que non contaba con Marisa. Luís presentoulle a todos os seus compañeiros e quen mellor lle caeu foi Fuensanta. Ó rematar a obra Luís díxolle que a quería acompañar ata a casa e así foi. Camiño a casa Luís díxolle se quedaban para maña xa que era fin de semana. Ó día seguinte Luís foi buscar a Marisa a casa e decidiron ir ó cine ver unhas película. No medio da película Luís púxolle o brazo por riba dos seus ombros e de alí a un pouco bicouna. Ela tamén o bicou aínda que ó saír arrepentiuse. Ó dia seguinte Marisa convidou a Amalia á súa casa xa que seus pais irían para a casa de súa tía Carolina. Cando chegaron á casa Amalia díxolle a Marisa se se podía duchar. Cando foron para a ducha Marisa foi con ela e mentres Amalia se duchaba ela non lle quitaba ollo. Ó rematar foron para a cama e Marisa sentiu algo moi raro pero non lle deu importancia. Ó día seguinte Luís convidouna a unha festa que facia un amigo...

Agora queredes saber que pasou nesa festa? Pois é moi sinxelo. SÓ tendes que ler o libro. Eu recoméndovolo a todos xa que a min gustoume moito e por iso a nota que eu lle dou é un 8.

O hobbit

Este libro está esrito por J.R.R. Tolkien. Este libro conta a historia de Bilbo Bulseiro, un hobbit que, un día tranquilo, recibe a Gandalf na súa casa e este cóntalle que acompañe a uns ananos ata as terras do leste. Despois de coñecer os ananos e pensalo moito, acepta. Marchan a unha montaña perigosa, onde coñecen os elfos das montañas os que lles proporcionan armas e provisións. Perden de vista a Gandalf. Unha tormenta titánica alcánzaos e nese intre recuperan a Gandalf. Gorécense nunha cova e os trasgos captúranos. Matan o Trasgo xefe e, por mor da persecución que sufriron despois diso, Bilbo perdese e coñece a Gollum, un ser posuído polo Poder do Anel. Bilbo consegue escapar como pode de Gollum e alcanza ós demais. Pero os orcos tamén os alcanzan a eles, outra vez. Gracias as aguias conseguen saír do recuncho no que estaban atrapados. Despois disto coñecen a Beorn, o único lugareño da Carrocha, que se transforma en oso pola noite. Proporciónalles provisións e cabalos. Grazas a isto, chegaron ó Bosque Escuro, o seu obxectivo, onde Gandalf se despideu do grupo.

Entraron nel, e aí dentro comezou un calvario. Topáronse con arañas xigantes e, nesa situación, Bilbo demostrou valentía acabando coas arañas. Tamén se toparon con elfos, pero estes apresáronos a todos menos a Bilbo, que, ó meter o anel no dedo, volvíase invisible. Aí tardou moito tempo en atopar as forma de sacalos e saír dese sitio. Cando o descubriu, fíxoo, aínda coa desaprobación xeral dos ananos. Cando o seu plan fallou, Bilbo acabou durmindo fóra e os ananos envasados en bocois, isto último era parte do plan de Bilbo.

Cando os puido reunir a todos a duras penas foron á Cidade do Lago, onde recibiron a Thorin, o xefe dos ananos, coma un heroe, aínda que o gobernador da cidade desconfiaba deles. Pero cando lle dixeron que ían marchar ata o seu obxectivo, o gobernador creunos. Pero tamén os deixou marchar por librarse deles. Partiron e chegaron a ladeira dunha montaña. Atracaron ahí e montaron un campamento. Decidiron ir a explorar para topar máis provisións, e, un día, explorando, Bilbo topou unha porta grande. Avisou os demais e foron todos.

Pasaron días antes de que poideran encontrar a maneira de abrila. Cando a abriron tivo que entrar Bilbo só, xa que ós ananos dáballes medo. Baixou por un longo túnel e ó fondo descubriu a Smaug, o dragón que andaban buscando os ananos. Aparentemente estaba durmido, así que Bilbo aproveitou para roubarlle un copón de ouro. Cando volveu arriba e os ananos viron o copón alegráronse moito, pero Smaug espertara e andaba voando por aí e Bilbo díxolles que se meteran no túnel. Así que aí quedaron un tempo. Esperaron a que o dragón chegara para poder saír do túnel, pero tardaba moito. Así que Bilbo decidiu ir á cova do dragón a ver que había. Cando chegou alí o dragón chegara tamén e mantivo unha conversación con Bilbo, na que lle contou que non se fiara dos ananos. Cando volveu, contoulle o que lle dixera o dragón ós ananos, e estes dixéronlle que era todo mentira.

Moito máis tarde decidiron volver a cova de Smaug, aproveitando que na última conversación con Bilbo marchara de novo. Chegou el só á cova e sorprendeuse da cantidade de ouro que había. Topou a Pedra da Arca, que tanto ansiaba Thorin, pero houbo un problema, apagóuselle o facho e comezou a berrar. Bilbo non lles contou o da Pedra. Cando o dragón voltou, enfureceuse e marchou cara a Cidade do Lago. Chegou alí e todos se tiraron á auga para que o lume non os alcanzara, todos menos o Rei Bardo.

Era un elfo arqueiro, que con axuda do seu arco matou a Smaug e converteuse no novo gobernador da Cidade do Lago. Cando Bilbo e os ananos saíron duns túneles que usaron para escapar de Smaug, foron á Cidade do Lago onde se aloxaron, e, mentres durmían os ananos, Bilbo foi ata onda Bardo e doulle a Pedra da Arca. Cando Thorin se enterou disto, enoxouse con Bilbo, botándoo da Cidade do Lago.

Máis tarde cando estaba de volta a casa, Gandalf reuniuse con Bilbo, e pasaron por todos os lugares de onde viñeran. Na súa aldea perdéranlle o respecto a Bilbo. Pero el viviu feliz.

A min gustoume moito, doulle un 8.

Asia

Despois de dedicarnos un tempo ao continente europeo, imos agora coñecer un pouco máis o asiático.
E para empezar podes realizar as actividades sobre mapas que se che propoñen neste enlace. A continuación responde no teu caderno ás 9 primeiras preguntas desta ficha.

Pel de lobo

Este libro que lin titúlase Pel de lobo e o seu autor é Xosé Miranda.

Trátase dun home, da súa esposa máis o seu fillo. O pai é cazador de lobos e algunhas veces leva o seu fillo con el de caza porque lle gustaba o que facía o seu pai. Un día, á noite, chegou un home á súa casa para falar con el. Díxolle que tiñan un lobo grande e eles non o daban matado, e como el tiña fama de ser bo cazador, aceptou axudarlle á parte de advertilo de que era case imposible de matar porque era grande. Ao día seguinte foron dacabalo el máis o seu fillo. Cando chegaron á aldea, que tiveron dificultades para chegar, as mulleres desa aldea ofrecéronlle hospedaxe. Á mañá seguinte foron para cazar os lobos ao monte. De camiño, atopáronse cuns lobos pequenos que lle asustaron os cabalos e o cabalo do rapaz escapou con el por un camiño no que se perdeu.

O rapaz non sabía onde estaba, pero de alí a pouco tempo o pai foi buscalo e o rapaz xa aparecera na aldea. Cando xa era de noite, fóronse para a cama para que á mañá do día seguinte puidesen estar tranquilos para poder ir cazar. Ao día seguinte non lograron matar os lobos grandes que eles querían matar, só lograron matar os pequenos. Os veciños máis ese señor decidiron poñerlle unha trampa que sería unha ovella. Puxéronlla pero non lograron pillar os lobos grandes. Eles pensaban que os lobos actuaban como un ser humano porque non lograban matalos con nada. Despois decidiron asustalos con fogos de artificio, para que se metesen nun sitio que eles lle tiñan preparado para podelos matar, pero os lobos non foron ata alí.

Ao día seguinte foron o señor máis o seu fillo sós porque os veciños non lle axudaban nada. Eles foron e atopárons cos lobos grandes, os lobos enfrontáronse a eles, o señor intentou dispararlle pero un dos lobos empuxoulle e tirouno ó chan. Despois, os lobos marcharon para detrás dunhas rochas onde o rapaz viu que marchaban de pé coma as persoas. O rapaz foi axudarlle a seu pai a levantarse e marcharon.

Nesa masma tarde, o rapaz atopouse cun deses lobos e ...

Nota:7

Flanagan Blues Band

Este é o terceiro libro que leo este curso, o seu autor é Andreu Martín.

Trata dun rapaz que quere ser detective, e o seu amigo Charcheneger preséntalle nun bar a un detective de verdade. Este estaba moi emocionado porque coñecía un de verdade. Flanagan ía marchar para resolver un caso cando o detective Laoz insistiu en acompañalo. Non deron resolto o caso porque caeron na lama e tiveron que ir á casa para cambiarse. A este non lle importou porque coñecía a un detective de verdade. Pola noite aí sobre a unha Laoz entrou na casa de Flanagan ás agachadas para dicirlle se lle podía ir polo coche onda a igrexa. Flanagan aceptou e cando chegou á igrexa viu unha chea de xente amoreada e dous coches da policía. A Flanagan non lle importou moito porque el sabía que Laoz era inocente. Entrou no coche, meteu primeira e saíu coma un lóstrego chocando con todo. Devolveulle o coche e meteuse outra vez na cama. Este sentiu sirenas a soar e deuse conta de que pillaran a Laoz. Ao día seguinte, este foi á igrexa disfrazado de boy-scout. Entrou na igrexa preguntando por unha pelota que lle confiscara o párroco. Flanagan foille preguntando á muller cousas do seu interese. Este colleu unha pelota calquera e marchou.

Como xa sabía algunhas cousas e o asilo lle quedaba de camiño foi ata este. Alí preguntou pola criada da vella dos "Garreta" a señora Teresa. Flanagan fíxolle algunhas preguntas para averiguar algo máis. Despois de falar con ela marchou. Ao día seguinte Flanagan foi co Charche ao piso de Laoz, alí púxose a buscar. Mirou no contestador e colleu a casete que había dentro.

Cando ía marchar, escoitou que viña unha persoa e agochouse por fora da ventá. Ao marchar atopouse con Blanca, que lle dixo toda a información que quería. Chegou un seiscentos, era Martina a filla da vella "Carracha". Puxéronse a falar, Flanagan dixo que tiña que facer un caso importante. Esta acompañouno, logo de sacarlle a foto ao Pingüín Fedorento foron ata unha casa para que Flanagan se cambiase. Martina colleulle a roupa e díxolle que non lla devolvía senón lle dicía onde estaban as xoias. Flanagan meteuse no seiscentos espido e díxolle a Martina que foran onda un ex-policía para contarllo todo. Foron onda o ex-policía e comentoulle todo, logo disto Martina devolveulle a roupa e o ex-policía marchou.

Flanagan tamén ía marchar cando Martina lle dixo que esperara. Esta sacou do bolsillo o carrete de fotos na que estaba o Pingüín Fedorento. Logo foi para a casa e chamou a Blanca para que convencera a Vanesa, e fora onda o Pingüín Fedorento. Esta aceptou e foi. Foron ata o bar onde acostumaba estar el. Alí Vanesa fíxolle chantaxe coa foto que lle tirara Flanagan para gañar os planos do Centro Comercial ICS. Logo disto, Flanagan e Blanca foron ata o Centro Comercial para ir estudando como ían facer. Flanagan tivo a idea de dar eles un concerto. Aí é onde da comezo a "Flanagan Blues Band". Flanagan chamou os serial Killers para dicirlle que se retrasaba o concerto para estes actuar. Logo ao día seguinte, estes empezaron a actuar as nove e media. Como estaba previsto as once, houbo un apagón. Todo o mundo empezou a tortas mentres Flanagan e Martina foron coller as xoias.

Ao día seguinte, estes sacaron a Oriol Laoz do cárcere e foron trocar as xoias por diñeiro en metálico. Logo de facer isto entregáronllelo aos Sellarés. Como viron que estaba todo arranxado foron ata o hospital a visitar o Charche, se queredes saber como remata tédelo que ler.

A miña nota para este libro é un 7.

A banda sen futuro

A autora deste libro é Marilar Aleixandre.

Este libro trata dunha chavala de dezaseis anos que empeza a prepararse para o colexio. Sae da casa con súa nai e vai á librería para comprar libros e libretas para o colexio.

Cando chega á librería ve nun periódico unha noticia que lle importaba moito. Cando empezou a lela douse conta que o seu grupo musical favorito desmontouse porque morreu Poch.

Ela tiña un amigo que se chamaba Ricardo que lle regalou un cd do seu grupo musical favorito dos anos 70. O cd chamábase: "El chico más palido de la playa de Gros".

Despois marchou para a súa casa e empezou a escoitar o cd e gustoulle moito. Despois de escoitar o cd foise para casa do seu amigo para pedirlle máis cd do grupo musical que lle gustaba moito. Ricardo gravoulle todos os discos de música que lle gustaban a el.

A chavala estaba na cama e pensaba que falaba con Poch. O Poch sempre cando ía aos concertos tiña o cabelo de punta, as gafas pegadas aos ollos, o micrófono metido na boca, parecía que o ía comer, parecía un chupa chups.

Ás veces o Poch tiña debaixo do micrófono un xamón. O segundo día súa nai dixolle que tiña que empezar a estudar para prepararse para o primeiro día de colexio.
Pero ela díxolle a súa nai que aínda quedaba tempo para estudar e que non empezara o colexio. A ela non lle gustaba estudar pero estaba obrigada por súa nai.

Ao siguiente día a chavala empezou a inventar cousas para non ir ao colexio. Pero foi igual ao colexio porque súa nai obrigouna a ir. Ela non quería ir ao colexio porque tiña o pelo rapado por unha emfermidade da pel. Cando chegou a clase os seus compañeiros empezáronlle a dicir que quitase o gorro pero ela non lle facía caso a ninguén. Unha compañeira súa empezou a preguntarlle por que levaba o gorro posto na cabeza. No recreo a rubia empezou a falar con ela pero ela non lle facía nin caso. Despois de moito tempo a Carlota empézalle a gustar un rapaz que vai ligar coa mellor amiga de ela. Dentro de dúas semanas Moncho namórase de Carlota e empezan a saír os dous. El dille que quite o gorro pero ela dixo que non quería porque ninguén lle veu a cabeza. Ela dixo que sen gorro era moi fea e a Moncho dáballe igual que a el gustáballe moito e non lle importaba o seu pelo Se queredes saber o final deste libro lédelo. Doulle un 9. Gustoume moito.

.

Cando petan na porta pola noite

Este libro que lin ten catro historias e eu vouvos contar unha que se titula" A loba",e é a que máis me gustou, o seu autor é Xabier P. Docampo. Trátase dun home que cada ano ía a unha parada de cabalos que había na Rebórica e alí tiña as súas amizades. Ese home, de camiño perdeuse por culpa dunha gran nevarada que había e non lograba ver nada, tiña que guiarse polas pagadas que había no camiño. O home chegou a unha casa na que lle ofreceron aloxamento. Alí díxolle que quería ir para a Rebórica e que se perdera por culpa da nevarada, e entón díxolle o home desa casa que para o día seguinte acompañaríao o seu fillo ata a aló. De alí a un pouco fóronse para a cama, pero antes de ir escoitaron un lobo e entón preguntoulle se alí nese pobo había moitos lobos e entón contoulle unha historia de lobos que el sabía. O home quedouse asombrado con esa historia. Ó día seguinte, o home foi para a Rebórica e acompañado do fillo e cando chegou...Se queredes saber como acaba esta historia lede o libro
Nota:6

Cando petan na porta pola noite

Este libro é de Xabier P. Docampo e ten catro historias e vouvos contar a que máis me gustou que se chama" O fornadas".

Esta historia cóntalla un pai ó seu fillo. Esta historia é moi vella, trata dunha vella moi lercha que se metía na vida de todos e non deixaba en paz a ninguén. Entón un día unha pandilla deles decidiron ir darlle un escarmento para que deixara de molestar. Entón foron unha noite e entráronlle na casa. Ó principio só tiñan pensado asustala, pero de tal malleira que lle deron pensaron que a mataran e escaparon, pero de alí a un pouco un deles decidiu ir ver se realmente a mataran ou só a deixaran inconsciente. En efeto a vella seguía tirada no chan inconsciente pero non morta. Entón Teixo foi buscar os seus compañeiros para facer algo con ela. A un deles ocorréuselle ila levar a un forno que había no pobo para queimala e non deixar rastros, así foi colleron o carro cos bois e cargárona nel ata chegar ao forno onde a meteron e lle prenderon lume. Cando pensaron que xa estaba ben asada marcharon para a casa. De alí a uns días os veciños botárona de menos. Entón empezaron a sospeitar. Entón viñeron os gardas para saber o que pasara.

Quedades intrigados? Pois para saber o que pasou coa vella e co Teixo só tendes que ler o libro.

A miña nota é de un 7.

Poderosa

O autor deste libro chámase Sérgio Klein.

O libro vai dunha rapaza que ten 13 anos e que se chama Johana Dalva. O nome dela decidírono entre o seu pai e súa nai, e por culpa diso pelexaban moito ata que o pai marchou da casa. Como súa nai estaba moi namorada do seu pai foi á perruquería para que lle lesen o destino do seu matrimonio. Cando chegaron á perruquería a perruqueira fixouse na man de Johana e díxolle que ela podería ter o poder de cambiar todo o mundo se quixese. Johana está namorada dun rapaz que se chamaba Guto, e el tamén a quería e intentaron quedar unha vez no cine pero Johana equivocouse e foi ó cine que non era. Tamén había outra rapaza que estaba por Guto e chamábase Daniela, e para que os rapaces lle fixeran caso fixera dous piercings e outro puxérallo Johana para fastidiala cos seus poderes. Johana fora un día á perruquería e alí atopara o a unha muller que falaba dun home que se estaba a separar e que xa estaba con ela. Johana cando oíu iso pensou que era o seu pai e decidiu que ía ir ó sitio onde ían quedar para comprobar que era seu pai. Cando foi ó restaurante comprobou que non era o seu pai que era o de Leninha a súa amiga, pero a súa amiga non se enterou. A nai de Johana pediulle que lle axudase na volver arranxar as cousas con seu pai e Johana axudoulle cos seus poderes e o seu pai volveu para a casa sendo un romantico enpedernido e foron facer unha segunda lúa de mel. Mentres ían de lúa de mel a súa avoa Nina curarase e tigira o pelo de vermello. Como seus pais non ían estar na casa ían a ir a unha festa e para non ir soa escribiu nun papel que a súa avoa tivese os mesmos anos que tiña ela e iso ocorreu. Cando estaban na festa Johana tivo que marchar e pediulle a súa avoa que vixiase de Daniela para que non lle roubara a Guto.
Vindo Johana para a casa veu que súa avoa estaba cun rapaz e cando veu o rapaz douse de conta de que era Guto. Dende esa Johana non lle falou máis a Guto.

Súa nai chegara antes do normal da viaxe e dixéralle a Johana que fora porque o seu pai era demasiado romántico e xa o aborrecía. Como a avoa de Johana aínda era unha rapaza Johana botou a correr para escribir nun papel que súa avoa volvese ser unha vella, pero caeu polo camiño e rompeu o brazo. Como rompeu o brazo non puido facer que súa avoa volvese ser vella e súa nai decatouse dos poderes que tiña a súa filla. Agora se queres saber o final tes que ler o libro.

Este libro estaba bastante interesante e doulle un 7.

Europa I

Despois do paseo polo continente africano, coa súa música incluída -e xa sei que vos gustou o raï- imos dar un pulo e agora toca o vello continente europeo. E desta vez na radio soará música dos países máis orientais de Europa. A ver se vos gusta.
Imos empezar polo relevo. Chuza aquí e aquí.E continúa con esta actividade.
Aquí tes máis actividades sobre:

• os ríos

• As costas

E agora imos facer algunhas actividades relativas ao mapa político de Europa. Podemos continuar por aquí. E se aínda non estamos seguros chuzamos aquí. E como non hai dúas sen tres pois facemos estoutra actividade e aí vai a derradeira. E como resumo, chuzade neste enlace.

E que vos parece toda esta serie?

Pel de Lobo

Xose Miranda escribiu este libro, chamado Pel de lobo. Esta historia trata dun rapaz de dezasete anos que vive con seus pais e o seu querido can Bal nunha casa, non moi luxosa. Seu pai é un recoñecido cazador, que vive diso, da caza. Un día chega un estraño home á casa do rapaz, e pídelle ó seu pai que mate un lobo moi grande e raro. O pai do rapaz non cre a ese home estraño xa que a historia que lle conta non é crible, pero o home ensínalle unhas rabuñaduras que verifican a historia. Cando están de camiño cara a aldea xa oíron uns lobos oubear. De noite chegaron a unha casa onde vivían unha "señora" e outra muller. A "señora" díxolles que non se ían enfrentar a un lobo normal, xa que se contaba que eran dous lobishomes. Un negro e un branco, grandes e cunha mentalidade humana. Ningún cazador era capaz de cazalo. Xa recorreran a unha chea de cazadores e, como oíran as historias do pai do rapaz, chamárono a el. Explicáronlle como era e como actuaba o lobo. Despois de pasar a noite na casa da "señora", e esperar ata a seguinte noite para ir á cazar. Volveron sin os lobos que buscaban. De camiño toparon unha casa grande con dúas rapazas, das cales unha delas gustáballe ó rapaz. Unha rubia e gorda e outra morena e delgada. Unha tímida e a outra lanzada. Esa noite comeron todos na casa da "señora", que se chamaba Rosa dos Chantos. Nela tiveron unha discusión por mor do lobishome. Todos crían que si era un lobishome menos as rapazas e o seu pai. Nesa noite estaban todos durmindo e oíase un ruído fóra, así que Puga, o fillo do cazador, levantouse para mirar que era. Pola fiestra veu que era un lobo negro. Negro e grande. Despois veu que a porta se abría, así que foi cerrala rapidamente e veu o fociño do lobo. Os veciños xa cansos, decidiron entre todos facerlle unha redada ós lobos, así que esperaron a noite para empezar. Cando xa estaban preparados, uns homes foron espantar ós lobos para que caeran nunha zanxa que previamente cavaran. O resto estaba detras da zanxa por se algún lobo lograba escapar. Empezou todo, e todos vían que os lobos que pillaban eran os normais, nin rastro dos lobishomes. Pero era cuestión de tempo. Apareceron os lobos grandes e empezaron a facer estragos. Mataron a moitos. O pai de Puga, Fulxencio, estaba no medio do campo apuntando coa súa escopeta ó lobo negro cando este lle saltou enriba e lle tirou a escopeta. Puga correu a cubrirse nunha casiña que había por alí abandoada. Cando estab dentro escondido, o lobo negro entrou dentro. Puga escondeuse detras dunhos sacos. Cando estaba observando ó lobo, veu que se transformaba nunha rapaza que se quitaba unha pel negra de enriba. A rapaza era a filla do home que non cría no lobishome. Despois desto Puga queimou a pel de lobo negra e casouse coa rapaza.
Nota:7

Flanagan de luxe

Este libro titúlase Flanagan, o seu autor é Andreu Martín. Trata dun rapaz e dunha rapaza que son socios dunha empresa de detectives.

Un día Flanagan que era o rapaz decidiu invitar á rapaza a cear, e ela aceptou. Cando chegaron á casa dela Flanagan decideu bicala. Pero eses bicos foron cada vez eran máis frecuentes. Un día el díxolle a ela que era mellor que non se bicaran máis porque de mozos íalles ir moi ben pero cando cortaran íanse levar mal e non habían de querer seguir xuntos no negocio.

Un día chamárono por teléfono, era a súa amiga Nines, que levaba moitos anos sen vela. El preguntoulle que quería, e ela preguntoulle se podían quedar nun bar que se chamaba A Estación. El díxolle que si. Cando Flanagan chegou, aínda non chegara Nines.

De alí a un pouco veuna entrar pola porta, pero detrás dela tamén viña un rapaz moi chulo. Cando se sentaron á mesa Flanagan preguntoulle que querían e Nines empezou a contarlle que había dous camelos que andaban atrás del porque lle perdeu un paquete de droga que custaba 100 millóns e querían matalo. Errreá preguntoulle se se podía agochar na casa de alguén uns cantos días, e el díxolle que si.

Ó día seguinte levouno á casa de María, que era a socia de Flanagan.

De alí a uns días, decidiron marchar Nines, Flanagan, María Gual e mais Erreá para a casa de Erreá.

Cando chegaron a Sant Paul, un pequeno que había alí díxolle que había dous camelos preguntando por eles. Eles, co medo, dicidiron escapar no barco do pai de Erreá.

Cando estaban no medio do mar, saíron os dous camelos da bodega do barco e mataron a Erreá. Flanagan saltou pola borda e conseguiu escapar, pero non daba chegado á orilla. De alí a un pouco, pasou por alí unha lancha. El decidiu parala para poder subir a ela e chegar san á orilla. Cando os viu ben, douse conta de que eran os irmáns de Flanagan. Els vírono e decidiron pararlle. Cando subiu á lancha contoullo todo e dicidiron denunciar. Despois de falar coa policía descubriron que era todo mentira. E se queres saber o final, le o libro.

Nota:7

AS MIÑAS PULSEIRAS

As miñas pulseiras son todas regaladas por xente que quero moito. A dos axóuxeres hai pouco que ma regalaron, regalouma meu irmán pequeno a ultima vez que foi de excursión. As dos olliños regaloumas a miña avoa supostamente son da sorta e cada unha ten un significado distinto. A das pedriñas lilas é a máis valiosa para min, regalouma alguén moi especial o día do meu cumpreanos. E por último as outras que quedan fixéronmas rapazas que coñecín no verán pasado.

Pel de lobo

Este libro que eu lín titulase Pel de lobo e é de Xosé Miranda. O trátase dun home que é cazador e mata lobos, o seu fillo algunhas veces tamén vai con el. Un día a noite, un home chamado Eduardo, foi ata a súa casa para dicirlle se el podía matar un lobo grande que había no seu lugar, que xa matara unha rapaza e algunhas persoas maiores. O home quedou de axudarlle e que xa ía ir mañá. Ó día seguinte o home foi e foi tamén o seu fillo. Eles foron a cabalo e cando chegaron alá, hospedáronse na casa do señor Eduardo. Ó día seguinte foron ata o sitio onde pensaban que estaban os lobos pero non había nada. Cando estaban na casa á noite, mentres estaban ceando, discutían de que estes lobos non eran lobos normais, senón que eran como lobishomes. O pai do rapaz díxolle que non dixese iso, porque non era verdade. Os homes foron a porlle unha trampa, e puxéronlle unha ovella. Os lobos viñeron a comer a ovella pero despois escaparon e os homes non lograron cazalos. De camiño para a casa pensaron en facerlle un cerre e porlle alí a trampra para ver se entraban e así os podían pillar. Pero só puideron cazar os pequenos xa que os grandes non foron.Ó día seguinte volveron e un dos lobos feriu o fillo de Eduardo. Entón Eduardo disparoulle ó lobo e os lobos escaparon correndo para detrás dunha rocha e de alí a un pouco os lobos saiíon convertidos en persoas.

Agora se queredes saber quen eran o que tendes que facer e ler o libro.

A nota que eu lle dou é un 5

Saída a Santiago + El sí de las niñas

Vouvos contar a excursión que fixen hai uns días. Fun a Santiago de Compostela, principalmente a ver unha obra de teatro, aínda que tamén fun á catedral, á parte do Palacio de Xelmírez, onde había unha exposición, unha galería de fotos de todo o mundo. A exposición titulábase Roma-Santiago.

O meu grupo e eu tivemos que buscar unhas palabras que a profesora nos deu. Despois fomos andando ata o C.E.I.P / I.E.S La Salle onde puidemos facer unha parada e descanso antes de entrar no teatro e sentarnos a ver a obra " El sí de las niñas".

Unha rapaza, Dña. Francisca e obrigada a casar cun señor moito maior ca ela, só polo interese da súa nai polo diñeiro. Pero a rapaza non está namorada del senón doutro rapaz, máis acorde coa súa idade, e que é militar. Eles os dous vense a escondidas, e o rapaz, Carlos, di que se vai desfacer do prometido de Francisco, sen saber que este e o seu tío. Así que, cando os criados de Carlos e Francisca lle arreglaron unha cita, Don Diego, o tío de Carlos e prometido de Francisca, sorprendeunos e mandoulle a Carlos volver ás filas do réxime militar, pero Carlos volve e dálle unha carta a Francisca, que intercepta Don Diego. Este ó comprender que está estorbando nunha relación, permítelles verse e continuar coa relación, cousa que á nai de Francisca non lle acaba de gustar.

A pulseira de Raquel

A miña pulseira sérveme para poñer no pulso da miña man. O seu tamaño é pequeno e de forma delgada. Ten unhas arandelas de dobre fío e cunha placa onde ten escrito o meu nome en maiúsculas e a data de nacemento. A súa cor é de prata. Para min ten un valor moi especial porque regalouma miña nai con moito aprecio e cariño. O seu prezo non o sei porque é un regalo. A súa procedencia tampouco a sei. Para min non se pode comparar con ningunha outra porque aínda que haxa algunhas máis bonitas só me gusta esta.

Unha estrela no vento

A autora deste libro chámase Ledicia Costas.

Este libro vai dun rapaz que se chama Miguel. No instituto había unha rapaza que estaba namorada de Miguel e quedaran para ir despois de clase a un bar que se chamaba a Lagoa. Cando estaban na Lagoa había unha rapaza que estaba vendendo rosas e todo o mundo se ría dela pero Miguel foi alí e defendeuna. Ela díxolle que se chamaba Reina. Cando Miguel estaba andando para ir para a casa atopouse cun rapaz que lle chamaban o Bruto, e como días anteriores Miguel o insultara agora o bruto queríalle das unha malleira, e cando lle empezou a pegar el insultouno e entón o Bruto doulle unha navallada, e el quedou alí tirado no chan ata que o atoparon.

Despois de ir ó hospital foi para a casa e alí seu pai díxolle que ía uns días de vacacións e despois deuse conta de que seu pai ia pasar uns días coa súa amante entón seu pai marchou da casa. Cando estaban na casa chamou unha persoa e díxolle que morreran o seu irmán e mais a a súa muller e que o seu fillo que era descapacitado fora o único que sobrevivira.

A nai de Miguel foi ao seu enterro e de paso trouxo a Abel para vivir con eles. Abel e Miguel levábanse moi ben e pronto se instalou. Despois de que pasara un pouco de tempo o pai quixo volver para a casa pero non lle deixou Miguel.

Un día que estaban na Lagoa, Miguel saíu para fóra con Reina para estar un pouco máis tranquilos, alí fora atopounos un amigo do Bruto e díxolle dentro de pouco pasarian por aí para arranxar contas. Reina díxolle que o Bruto era o seu irmán pero que ela estaba da súa parte. O pasar un minutos apareceu por alí o Bruto cuns amigos pero non pelexaron porque a pelexa ía ser o domingo non antes. O seu curmán Abel díxolle que quería estar presente na pelexa senón diríalle a súa nai o que ía facer. Despois de que o Bruto vise que Reina estaba da parte de Miguel botouna da casa e foi vivir para a de Miguel.

Chegou o día da pelexa estaban todos alí, eran máis da parte de Miguel que da do Bruto, pero na pandilla do Bruto estaba o que fora o seu amigo. Cando comezou a pelexa Abel díxolle que se quería estar alí era porque sabía que así Miguel non pelexaría porque tería que estar pendente del.

Agora se queredes saber o final só vos queda lelo.

A miña nota é un 10 porque é moi bonito.

El collar de Marius

El collar es de oro. El oro es un material muy caro que cuesta por lo menos cien euros y tiene una procedencia de un país muy rico en oro.
Ese país es Turquía. Tiene mucas partes y es muy dificil de trabajar con el oro.
Está entre los cinco materiales más caros del mundo y no se puede conseguir muy rápido.
Tiene un color amarillo brillante. Tiene un tamaño de 50x2cm. Es como un collar normal pero tiene muchas diferencias. No tiene el mismo color, forma y esctructura.
Sirve para atarlo al cuello y que queda hermoso. Para mi tiene un valor sentimental muy grande porque me lo regaló mi abuela cuándo cumplí diez años.

O pendente de David

O pendente que vou describir é de cor branca.
Está composto de tres partes:unha variña e dúas porcas.

As porcas teñen forma de pico, e son de cor branca e moradas. A variña é de cor prateada e curvada.

Para poñelo tes que meter a variña polo buraco da orella e despois poñerlle as dúas porcas, que se lle poñen enroscándoas na variña.

A min gústame telo posto para decorar, aínda que o día que o fixen non me gustou moito pola dor que pasei.

O reloxo de Jonatan

Aqui tedes o obxecto que sempre me acompaña: o meu reloxo.

O meu reloxo é de plástico e ferrro. O tamaño é o dun reloxo normal, e a forma é moderna. Ten a correa de plástico, a caixa de metal pulido e algo de plástico nos bordes. As agullas están feitas de ferro e material fluorescente e os números, árabes, están impresos nunha lámina de chapa. Ten unhas cores frías, azuis e negras. As azuis para a correa, negra para os bordes de plástico e azuis e pratas para a caixa e o resto.

O prezo non o sei xa que foi un agasallo e valor sentimental para min non ten ningún pero o reloxo gústame bastante polo seu deseño.

Chaveiro de Dani

Este obxeto é o meu amuleto porque a todos os lados que vou sempre me acompaña.

Está feito de metal de cor gris.O seu tamaño é pequeno. Ten a forma dunha lágrima, nel distínguense tres partes: un aro onde se pon a chave e unha pequena cadea que agarra a parte máis importante do chaveiro, a parte de metal co escudo gravado.

Serve para xuntar e para non perder as chaves, aínda que hai moita xente que as perde igual. Nel diferéncianse tres cores: azul, granate e branca.

O seu valor para min é moi grande xa que ten gravado o escudo do meu equipo favorito. O seu prezo non o sei porque mo regalaron. A chave que se ve é a da miña casa. Sen ela non vou a ningún lado porque senón despois non podo entrar.

A descrición

Xa sabes que hai distintos tipos de textos. Malia levarmos algún tempo traballando cos textos descritivos, seguro que non nos vén mal facer un repaso de certas ideas.

Agora a actividade que che propoño é a seguinte: describe un obxecto polo que calquera te podería identificar, un obxecto que te defina e que normalmente leves encima. Ilustra a túa descrición coa foto do mesmo.

Aproveitando a ocasión déixovos unha foto do novo observatorio de astronomía de Forcarei.

Gárgola

Este libro é o último do 1º trimestre e o 1º do segundo trimestre. O seu autor é Carlos Vila Sexto
e o libro é de terror.
Jeremy é un rapaz novo e solitario, sempre apartado dos demais. Unha noite tivo un soño bastante raro. Encontrábase na entrada do cemiterio, coas portas abertas e case arrincadas. No soño Jeremy entraba nese cemiterio, mirando a todas as tumbas, ata que chegaba a unha colina onde había xente, ao parecer nun enterro. Pero Jeremy viu algo á súa esquerda, onde había só un bosque. Era unha persoa tapada ata a cabeza e medio escondida no bosque, así que Jeremy correu cara alí. Ao chegar á entrada do que parecía o camiño cara o bosque, parouse, porque lle dera un ataque repentino de medo. Ó darse a volta para marchar tropezou cunha rapaza, pero non era normal, tiña a cara pálida e a pel caída, mellor dito só tiña pel e ósos, non tiña carne. Jeremy asustouse e volveuse para escapar pero había un burato, parecía unha tumba, no que caeu. Despertouse enchoupado en suor e berrando no medio da noite, polo que seu pai asustouse e foi xunto a el, maldicindo a "ela".
Ao día seguinte Jeremy facía unha recollida de caixas no desván, mentras seu pai traballaba nunha escultura. Jeremy atopou nunha caixa unha foto dunha muller e un home, abrazados. Soupo que o home era seu pai, e deduceu que a muller sería súa nai. A noite seguinte tivo o soño, pero esta vez a rapaza falou con Jeremy, e doulle unhos nomes, que Jeremy non coñecía de nada. Ó día seguinte falou con Circuíto, un amigo informático de Jeremy. Díxolle que lle axudara a buscar eses nomes, así que foron á casa de Circuíto e entraron nos arquivos da policía, pero as persoas con eses nomes desapareceran ou morreran, todos o mesmo día, todos menos un. Jeremy planeou ir á súa casa, así que cando seu pai marchou expoñer a escultura, Jeremy marchou cara Smithsville en busca dese home. Ó chegar ali o home contoulle toda a historia, ata que foi pechar unha ventá e a Gárgola matouno.
O home déralle a Jeremy unha foto cunha parte rodeada, así que cando Jeremy marchou de alí, asustado polo cadáver do home, buscou unha tenda de fotografía para ampliala, buscou por toda a vila e atopou só unha aberta, nesa tenda deixou a foto con moita presa e marchou para recollela ao día seguinte. Nesa noite o dono da tenda morreu.

Jeremy douse conta da noticia, e asustábase, sabía que a Gárgola ía por el. Cando volveu da vila, asustado pola morte do fotógrafo, entrou, e un segundo despois seu pai entra tamén.
Jeremy sentouno, e empezoulle a contar a historia. Seu pai botouse a chorar, e entre lágrimas, contoulle a historia. Tamén lle dixo a Jeremy que a Gárgola estaba alí, na súa casa. O rapaz foi á cociña e rebuscou nun caixón, collendo un coitelo. Subeu escaleiras arriba e, cando estaba en pose de alerta, encontrou un muro de xeso que antes non estaba alí. Con todas as súas forzas derribou o muro e veu unha porta que conducia ó tellado. Subeu entre arañeiras ata alí arriba, e ó saír topouse cunha tormenta moi forte, e coa Gárgola, alí, esperándoo. Jeremy asustouse e, amodo, arrimouse pouco a pouco á porta de saída, e a Gárgola non se movía. Chegou ó picaporte e nese intre a Gárgola abreu os ollos, feito que fixo que Jeremy caera polas escaleiras rompendo o nariz e unha perna. Estaba todo a oscuras, o que o fixo peor para Jeremy, porque tiña medo á escuridade. Cando a Gárgola se dispoñía a matalo entrou seu pai cun coitelo, pero a Gárgola non tardou nada en matalo. Despois achegábase a Jeremy e desenfundou o seu longo e afiado dedo e púxoo na fronte de Jeremy, e nese intre Jeremy sacou unha navalla....

Queres saber como acabou?

Gustoume moito, doulle un 8/10

Corredores de sombras

Este libro é o sexto que leo neste curso. O autor deste libro chámase Agustín Fernández Paz. Este libro trata dunha rapaza que se chama Clara. Ela mais seus pais ían todos os veráns de vacacións ó pazo dos Soutelo onde estaba a súa avoa. Cando a súa avoa morreu o seu pai decidiu ir vivir ó pazo. Como o pazo estaba algo deteriorado o pai de Clara decidiu arranxalo. Cando o estaban arranxando atoparon un cadáver soterrado no chan pero no pazo decidiron non darlle moita importacía, e deixárono pasar excepto Clara porque ela atopara un anel e quería saber máis sobre o morto.

Clara, un día foi dar un paseo polos arredores do pazo, e polo camiño atopou un rapaz que estaba roubando mazás. Ela chamoulle a atención e botouno do pazo. Ó seguinte día o rapaz non apareceu pero ó seguinte máis si, e soubo que o rapaz se chamaba Miguel. Ó final pouco a pouco Clara e Miguel fóronse facendo moi amigos. Un día Miguel decidiu levar a Clara ó lugar onde ía el cando quería estar só. A Clara encantoulle o lugar e alí déronse o primeiro bico e empezaron a saír máis a miúdo e a confiar un máis no outro. A mediados das vacacións veu o tío de Clara, Carlos.

Eles dous tiñan moita confianza un no outro e Clara contoulle o que pasara no pazo sobre o cadáver. A Carlos non o querian moito na casa porque era homosexual. Un día Miguel díxolle que se quería podía ir falar con súa avoa para que lle contase algo máis sobre a guerra e díxolle que súa avoa Rosalía nunca estivera namorada de seu avó Pablo, que sempre estivera namorada de Rafael. Despois de ir falar coa avoa de Miguel foi falar con outras persoas maiores que lle contaron que Pablo foi unha das persoas que tivo que mandar mata, pero que el nunca matara a ninguén, tamén lle contarón que Rafael desaparecera a mediados da guerra pero que sospeitaban que podía estar escondido no Pazo dos Soutelos.

Un día Clara decidiu ir ao cuarto que fora de súa avoa Rosalía e alí atopou unha caixiña que tiña dúas fotos e tres carta que llas escribira Rafael nas que lle dicía que estaba no Pazo e que a quería moito, pero como Rafael nunca volveu, deciciu que i a casar con Pablo por portase tan ben con Rafael. Pero a historia foi moi distinta e Rosalía nunca soubo a verdade.

Este libro gustoume moito porque tiña moita intriga e o final foi moi sorprendente e por iso lle dou un 8.

LAS CHICAS DE ALAMBRE

Este libro es de Jordi Sierra i Fabra. El personaje principal es Jon, un periodista que trabaja en las Zonas Interiores. Otras protagonistas son Vania y dos modelos más. Vania y sus amigas eran modelos pero tenían anorexia y estaban en las drogas. Sus dos amigas fallecieron por culpa de las drogas.

Cuando sus dos amigas murieron Vania desapareció sin dejar rastro y nadie sabía nada de ella. Jon fue a junto de su primer novio Nando Él era portero de una discoteca y trabajaba hasta muy tarde fisicamente él era corpulento y muy chulo. Cuando Jon llegó a casa de Nando, él estaba durmiendo, tan solo hacía dos horas que se acostara. Cuando Jon le dijo a Nando lo que quería el se quedó sin palabras y se negaba a hablar de ella. Entonces Jon le dijo que era importante que le contara todo lo que sabía ya que hacía diez años que pasara todo. Mucha gente dice que Vania se suicidó después de lo que pasó con sus dos amigas. Otros dicen que se casó y se fue a vivir fuera. Otros dicen que se marchó del país para poder olvidarse de todo su pasado y rehacer su vida. Pero eso todo Jon ya lo sabía así que no le sirvió de nada. Entonces se fue y quitó un billete para un vuelo a París. Allí vivía el ex marido de Vania. El padre y la mujer de quien las contrató, ya que su marido había fallecido. Antes de irse pasó por la oficina para despedirse de su madre y de la secretaria que le quería como a un hijo. Al terminar de despedirse se fue a hacer las maletas y como aún le sobraba tiempo se acostó un rato.

Se marchó a ver a la familia de Jesh. Al llegar allí la madre le abrió la puerta. Entonces Jon le enseñó la placa de periodista y la tarjeta de las Zonas Interiores. La madre lo invitó a pasar porque pensaba que venía a hablar de Bárbara, la hermana de Jesh. Pero no era así aunque ella no lo sabía y Jon le seguía la corriente hasta que llegase el momento oportuno para hablar de Jesh, pero no hizo falta porque ya la madre lo hizo. Después de un buen tiempo hablando llegó Bárbara. Jon quedó asombrado al ver la semejanza entre las dos. La madre al ver llegar a Bárbara se maarchó para que pudiasen hablar a solas. Entonces ella le contó todo lo que estaba haciendo, le contó que muy pronto estaría por todo el mundo, lo llevó a su habitación para enseñarle las fotos. Al llegar allí vio que había un corcho en el cual había una foto de las Chicas de Alambre con mujer. Esta era mayor que ellas. Entonces Jon le preguntó quién era ella. Bárbara le dijo que era la criada de Cyrille y también le dijo todo lo que sabía de Norainma. Al terminar Bárbara le invitó a tomar algo y Jon no pudo decir que no. Al día siguiente Jon se dirigió a casa de ella...

Ahora si queréis saber qué pasó con Vania y lo que le contó Norainma sólo tenéis que leer el libro.

Publicar entrada

La nota que yo le doy es un 8

Ariadna

Este libro titúlase Ariadna, o seu autor é Xosé Miranda.

Trata de dúas irmás xemelgas que, un día, a unha delas, tocoulle unha viaxe a un novo país que se sorteaba nos códigos de barras das caixas de cereais.
A esa viaxe íase nun cohete que tiña as paredes todas de cristal. Del non se podía baixar en ningún instante porque non había osíxeno fóra del.
Por alí sempre pasaba un rapaz que lle gustaba moito a unha das irmás pero nunca falou con el.
Cando chegaron ó novo planeta, só había catro ou cinco naves dalgúns millonarios.
Un día deron unha volta por alí e viron unha rapaza robot que cría que era humana e un rapaz que andaba mal e que tiña a mirada triste.Ó día seguinte decidiron ir cazar mamuts, as dúas irmás comezaron a cabrearse. E se queredes saber o final lede o libro.

Non me gustou moito porque non o entendín moi ben.

Nota:5

El curso en que me enamoré de ti

La autora de este libro se llama Blanca Álvarez. En este libro habla de un chico que se llama Carlos y tiene una hermana pequeña que se llama Beatriz. Su madre se llama Sandra. Cuando Carlos entra en la casa por primera vez y ve su habitación ésta muy asustado porque era la primera vez que veía su habitación y le parecía algo extaño. Carlos coleccionaba fotos de motos y le faltaba una foto de su colección. Sandra era la telefonista de sus hijos porque cuatro de cinco llamadas eran para sus hijos, Carlos y Beatriz.
Carlos un día se fue al mercado comercial. Su madre le dijo que no llegase más tarde de las diez porque a su padre le gustaba cenar con todos a la mesa. Carlos le dijo a su madre que a los profesores no le ha dado tiempo a mirarlo porque solo están en el principio de octubre. Su madre habla con su padre de su hijo y piensan que tiene las hormonas locas como las vacas. A Carlos y a su amigo Dani les gustaba la moto de un amigo. Pero ellos no tenían dinero para comprar la moto. Ellos están pensando cómo pueden conseguir dinero, a Carlos le ha dado una idea para conseguir dinero. Se acuerda que tiene a su compañera Marga. Carlos y Dani se fueron hasta casa de Marga para pedirle el dinero que le hacía falta. Marga le dijo que ella les da el dinero si empienzan a estudiar. Ellos han aceptado la condición y ella les ha dado los cien euros que le hacían falta y les regaló cincuenta euros más.
Ellos se fueron contentos para casa. Marga le dijo que ella estaba dispuesta a ayudar a cualquier compañero de la clase. Como Carlos no estudiaba nada, un día coge los libros y se fue para casa de Marga. Llegó a casa de Marga y estaba su madre en la casa, le dijo que entraría en la habitación de Marga que ella estaba allí. Marga estaba estudiando para un examen pero como prometió que le ayudaría en cualquier momento. Carlos fue hasta su casa para que le ayudase a hacer los deberes. A Dani le molaba Ana la chica que estaba por Carlos, todo era un lío. Marga era una chica muy guapa y le gustaba ayudar a toda la gente. El director del instituto le dijo a Marga que tenía que ayudar al nuevo chico.
El nuevo chico se llama Jorge y tiene diecinueve años. Jorge tuvo mala suerte porque su madre murió y su padre está en la cárcel y le queda mucho para salir. Marga esperó mucho para que viniese Jorge porque le gustaba conocerlo. Después del primer día de colegio, Jorge ya estaba acostumbrado. Cuando llegaba al colegio Jorge siempre estaba soló porque no le gustaba hablar con la gente y en los recreos quedaba siempre sólo. Al tercer día Marga empezó a hablar con él. Después Marga fue hablar con Dani y Carlos para decirle que habló con Jorge. Jorge era un chico muy grande que tenía un cuerpo lleno de músculos por trabajar. Un día llego el profesor Mariano de matemáticas y empezó hablar desde el principio de la puerta. Ignacio empezó a molestar a Jorge llamándolo huérfano y le tiraba bolas de papel a la cabeza.
Después en el recréo Ignacio lo molesta otravez, Jorge se pone nervioso y empieza apretarle el cuello y Ignacio empieza a gritar. Despues de que el profesor Mariano le dijo a Jorge que le dejaba en paz a Ignacio, empezó gritar y insultar a Jorge. El segundo día Jorge quedo en el centro porque como toda la gente sabía que Ignacio tiene amigos peligrosos y que estuvieron en la cárcel. El tercer día los amigos de Ignacio llegaron y le mandó un puñetazo en la nariz a Dani y el empezó a sangrar. Después los amigos de Ignacio preguntan donde esta Jorge. Pero Marga no quiere decir nada. Uno de los amigos empieza a darle golpes a Marga. Antes de que llegaría la guaria civil los amigos de Ignacio se fúeron escapando. El director llamo la ambulancia para que viniese porque Dani y por Marga. Después de que la ambulancia más la policia llegaron los cogieron y se fueron para el hospital.

Cuando Marga estaba en el hospital sus padres estaban siempre con ella. Sus amigos tambien estaban en el hospital. Después de que Marga salió del hospital fue hablar con el director para que Jorge podía volver al colegio. Si queréis saber el final de este libro tenéis que leerlo. Le doy un 8.

ÁFRICA

Este trimestre imos comezar con xeografía. E no principio África. Xa podedes ir escribindo palabras que vos suxiran as fotos de abaixo tiradas da vida cotiá dese continente.

• Despois atrévete con esta actividade e estoutra e logo elabora ti este mapa
• E agora imos con estoutro mapa
• Para saber o máis esencial deste continente chuza aquí. E despois nestrouto sitio. E agora que xa sabes tantas cousas, bótalle unha ollada ao mapa das relixións e ao das linguas de África.
• E se queres estar ao día dalgunha das situacións máis críticas polas que está pasando este continente infórmate, por exemplo, na prensa diaria.

ÁFRICA 100 FOTÓGRAFOS

Unha curta de nadal

Bo Nadal a todas e a todos.

Déixovos esta curta que está na nova canle flocos.tv. Á volta falamos dela.

Asterix e o fouciño de ouro

Un día na aldea de Astérix escoitáronse uns berros. Todos foron ver de onde proviñan e viñan de Asuranceturix, o druída da aldea. Cando a aldea pensou que se trataba de algo malo, Asuranceturix contou que se lle rompera a fouce de ouro. Así que Astérix & Obélix ofreceronse a ir buscar outra ó pobo do curman de Obélix, pero ao chegar alí descobren que o primo de Obelix non esta na casa, e ven que todo está revolto...

Pareceume un bo cómic, aínda que a min non me gusten os de Astérix... Doulle un 7/10