Amor dos quince anos, Marilyn

Este libro chámase Amor dos quince anos, Marilyn. O autor desde libro é Agustín Fernández Paz. Trata dun home que se chama o Conde Drácula. Estaba enfermo e non quería ir ao médico. A xente da aldea obrigouno a ir e foi. O Conde díxolle que non sabía que lle pasaba, pero non daba andado. O Conde estivo esperando na porta de cardioloxía ata que saeu un médico pequeno chamado Torrado. O médico díxolle que podía pasar para dentro. Torrado preguntoulle que problema tíña pero el non sabía explicarlle cal era o seu problema. Ao final o médico descubriu que emfermidade tiña o Conde e mandoulle descansar unha semana. O Conde só aguantou cinco días na casa e tiña que estar sete. Un home chegou novo á aldea e díxolle que, se quería tratarse desa enfermidade tiña que marchar para Transilvania e que así se curaría. O Conde non tiña cartos e non podía ir. O señor díxolle que lle pagaba a viaxe. O Conde marchou para Transilvania e, se queredes saber o final deste libro, lédelo. Doulle un 7.

El abrazo de la noche

O autor deste libro é Kenyon Sherrilyn. Este libro trata dun mozo que queda orfo porque os seus pais morreron. El ten dez anos. O seu irmán pequeno ten dous anos e non pode vivir sen a axúda de Talón que e o irmán máis grande. Cando el xa é maior de idade vai en busca dos seus pais. Un día chega a un castelo onde atopa aos seus tíos. Cando lle contan que os seus pais están mortos, el empeza a buscar os seus asasinos . Un día os enemigos do seu pai van ao castelo e matan ao seu tío. Antes de morrer, dille a Talón que deixa a muller e mais a filla nas súas máns. El ten que vingar ao seu tío. Un día, decidiu xuntar xente e ir atacar os enemigos. Despois de que Talón acaba o combate con Camulos, vai para a casa. Comeza a chamar a súa avoa para contarllo. Pasa moito tempo e Talón namórase de Sunshine. Sunshine deuse conta e declaroulle o seu amor. O Talón antes estaba namorado dunha muller que se chamaba Ninia, pero decatouse de que quería máis a Sunshine. Un día foron os dous para o seu piso e comezaron a bicarse . El dille que el agora a quere máis e que está moi namorado dela. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Gustoume moito e doulle un 9.

Anagnórise

A autora deste libro é María Victoria Moreno. Trata dun home que critica ás mulleres porque non saben conducir. Un día un rapaz marchou da súa casa sen que se enterasen os seus pais. El púxose na estrada e paraba os coches para que o levasen. Estivo esperando moito tempo, pero non paraba ninguén. Despois dunhas cantas horas, parou unha muller e preguntoulle que facía alí. O rapaz díxolle que quería ir para un sitio. A muller colleuno e comezou a falar con el. Díxolle que debía volver para a casa. El respondeulle que non quería. A muller preguntoulle se quería ir tomar un café. O rapaz dixo que lle daba igual. Ao final foron. Despois arrancaron co coche e el estaba asustado polo rápido que conducía esa muller. Ela tiña un coche normal que non tiña moitos cabalos para correr, pero ela pisáballe ata o fondo. Nunha curva intentoulle adiantar a un camión e pola outra banda viña outro camión. Tivo que reducir a marcha e volverse poñer no seu sitio. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Doulle un 9.

Leonel

O autor deste libro chamase Antón Cortizas. Este libro trata dun rapaz que non aprobou o curso e súa nai decidiu mandalo para casa dos seus avós. Un día pola mañá súa nai despertou e díxolle ao rapaz que o ía mandar de vacacións. O rapaz non quería ir porque nin sequera coñecía aos seus avos. Só os vira nas fotos de súa nai. O fillo colleu a maleta e subiu no tren que ía para a casa dos seus avós. Cando ía no tren, empezou a pensar que estas vacacións serían as peores da súa vida. Cando chegou, xa o estaba esperando o seu avó e un veciño na estación do tren. O veciño subiu no coche e díxolles aos dous que subisen tamén, que ía arrancar. O avó do rapaz díxolle que eles querían ir andando porque o vello queríalle ensinar moitas cousas ao seu neto, que nunca fora a esa aldea e polo tanto nunca vira esas cousas que había aí.
Antes de que chegasen á casa atopáronse co veciño que ía ir en busca deles. Ao chegar á casa, o rapaz estaba aburrido das hitorias que lle contara o seu avó. O vello estáballe mareando a cabeza todo o tempo con historias e contos. O seu avó díxolle que non se preocupase por que non ía estar só, xa que o veciño tiña unha neta da súa idade. Se queredes saber o final deste libro, lédelo. Doulle un 9. Gustoume moito.

A expedición do Pacífico

A autora deste libro é Marilar Aleixandre. Este libro trata duns mariñeiros que queren investigar os insectos. Pararon o barco na beira do mar. Andrés e Claudio eran os zóologos desta expedición. Pero o proprio Andrés recoñecía que o Claudio sabía máis ca el dos insectos. Na expedición tamén estaba Beatrice, que é a irmá de Andrés, e Emilia é a súa nai. Despois a nai da rapaza, que tamén estaba con eles, díxolle á filla que as mulleres non poden ir por aí polas selvas. Emilia, que é a nai da rapaza, díxolle que, cando ela teña a idade do seu irmán Andrés, xa estará casada. Despois de que xa acabaron a expedición, colleron o barco e decidiron ir para as Canarias. Aí podía ser o fin das súas expedicións. A expedición ata as Canarias duraba polo menos tres días. A rapaza levaba durmindo xa bastante tempo no barco e espertou moi rápido por un soño que tivo; non sabía que hora era, pero tiña fame. Mentres ela estaba comendo, seu irmán Andrés daba voltas na cama. Na seguinte expedición o Arguijo era o capitán e era o responsable de todos os membros da expedición e o don Aurelio Buiza, igual. A maior parte do tempo que estivo en Chile foi no deserto de Atacama. En xuño de 1870 embarcaron de novo na goleta cara Perú, Ecuador e Centroamérica. En Perú pasaron os meses de xullo a setembro. O último tramo que fixeron foi polo Amazonas. Ao final do tramo quedaron sen diñeiro para comprarlle á rapaza libros e roupa para vestirla. Embarcaron en novembro de 1871 e chegaron a Lisboa un mes despois. No mes de maio de 1872 organizaron unha exposición

no Real Xardín Botanico de Madrid. Se queredes saber o final deste libro, tedes que lelo. A este libro doulle un 8.

O meu agasallo para...

Ao meu compañeiro gústalle moito probar cousas novas e andar en quad.

A el gústalle construír carrilanas e andar nelas. Hai dous meses que el máis un amigo seu fixeron unha carrilana e puxéronlle ventás e todo.

Os seu pais dixéronlle que quitara o título da ESO e que lle compraban un quad novo. Pero creo que lle vai gustar o meu regalo para o seu cumpreanos.
E tamén lle vou comprar un coche de xoguete porque sempre está na clase xogando con cochitos.

A noite d´o Risón

O autor deste libro é Gonzalo Moure. Este libro trátase dun enxeñeiro que se chama Amador Velasco de Velasco. Balbino é un amigo seu. Hai dous amigos que queren ir a unha festa que se celebra no pueblo onde vive un dos rapacez. O seu amigo pídelle aos seu pais que lle deixe ir, os pais dínlle que non pode ir porque despois non ten onde durmir. Pero o rapaz dille que ía durmir na casa da tía do seu amigo. Despois de que os pais lle deíxan ir el está contento e chama ao seu amigo para dicirlle que os seu pais déixanlle ir á festa. El as sete da tarde marchou para casa do sue amigo para ir á festa. Cando chegou, o seu amigo xa o estaba esperando diante da casa. Despois empezaron a falar os dous e contándolle un a outro cousas. Á noite foron cear e despois foron para a festa. A mañá foron polo bar da tía do seu amigo. No bar estaba o mariñeiro máis outros dous homes que lle axudaban ao mariñeiro. O rapaz díxolle ao mariñeiro que se o podía levar ata casa. O mariñeiro díxolle que non o podía levar porque o río estaba crecido e ían afogar. Un pouco máis tarde embarcaronse o rubio, a súa moza, o rapaz e os tres mariñeiros. Cando estaban no barco o rapaz estaba mirando para a moza do rubio porque era moi fermosa. O chaval sempre cando andaba, a imaxe da moza do rubio aparecíalle diante da súa cara. Eles cando andaban no barco dicían que a costa estaba acercandose a eles.

Los armarios negros

O autor deste libro é Jose Manuel Gisbert. Este libro trátase de un rapaz que vive co seu pai nunha casa onde traballa o seu pai. Nesa casa hai un misterio dos armarios.

A señora desa casa chámase Barrientes. A Pablo interésalle moito o que hai neses armarios. A señora Barrientes vive con eles nesa casa.

Ela vive na habitación dos armarios. Á señora Barrientes non lle gusta que Pablo viva aí co seu pai pero o seu pai dille á señora Barrientes que Pablo vive con el porque hai veces que lle axuda. Un día pola mañá o pai de Pablo espertou antes ca el para facer o almorzo. Despois de que almorzaron o Alfredo foi traballar e díxolle a Pablo que tiña que axudalo despois de que acabara de lavar os pratos e todo. Pero Pablo despois de que limpou as cousas foi arriba para escoitar atrás da porta dos armarios xa que alguén facía un ruído alí dentro.

O Alfredo dentro de dez minutos chamou a Pablo para que fose axudarlle. O Pablo esperou cinco minutos máis e foi para abaixo. Pero tiña unha escusa para tardar porque a finca ata chegar ao traballo do seu pai era moi grande. Alfredo xa ía por el pero atopáronse os dous no camiño. Despois de que acabaron de traballar os dous foron para casa. O segundo día chegou unha veciña súa para dicirllle que ten unha rapaza da súa idade e que lle encantaría se Pablo podía ir ata súa casa para falar coa rapaza que tiña un problema cos ollos. Ao día seguinte o Pablo ás catro foi ata á casa desa rapaza para falar con ela. Cando chegou á casa desa rapaza súa nai estaba na casa esperándoo na porta. Acompañouno ata arriba á habitación da rapaza.

Cando chegou á habitación ela estaba deitada na cama. Súa nai marchou e deixounos sós. A chavala díxolle se o podía describir como era porque ela non lo podía velo. Ela díxolle se lle quería ler un libro. El díxolle que non lle apetecía. Despois el dixo que tiña que irse porque o chamou a súa nai. El marchou moi rápido para que a señora non o vise.

Despois chegou á casa e foi axudarlle a traballar ao seu pai. Á noite foron os dous a cear e deitáronse moi cedo. Pablo cando espertou pola mañá foi almorzar co seu pai e despois pola tarde foi á casa desa chica que tiña un problema cos ollos. Cando chegou á porta no estaba ninguén alí. Entrou e a nai da rapaza escondeuse e apareceu cando el estaba no corredor da habitación da rapaza. Ela díxolle que aínda non era as catro para poder entrar na habitación de su filla. Ela foi mirar se se despertou e díxolle a Pablo que podía entrar na habitación. El despois empezou a contarlle un libro de medo á rapaza. Á noite xa se foi para casa. O segundo día el despertouse pola mañá, almorzou e foi axudarlle a traballar ao seu pai. Pola tarde foi ver á Carla. Cando chegou á súa casa ela estaba na cama esperando por el. Empezaron a falar os dous e despois ela díxolle que se lle quería contar a historia de Los armarios negros. El ó principio negaba e dicíalle que iso era unha historia inventada por el. Ela díxolle que non era inventada porque contoulla moi sentimental. El díxolle despois que Los armarios negros estaban na súa casa. Pola noite Carla quería escapar para ver Los armarios negros. E se queredes saber o fin deste libro lédeo.

Doulle un 8.

A banda sen futuro

A autora deste libro é Marilar Aleixandre.

Este libro trata dunha chavala de dezaseis anos que empeza a prepararse para o colexio. Sae da casa con súa nai e vai á librería para comprar libros e libretas para o colexio.

Cando chega á librería ve nun periódico unha noticia que lle importaba moito. Cando empezou a lela douse conta que o seu grupo musical favorito desmontouse porque morreu Poch.

Ela tiña un amigo que se chamaba Ricardo que lle regalou un cd do seu grupo musical favorito dos anos 70. O cd chamábase: "El chico más palido de la playa de Gros".

Despois marchou para a súa casa e empezou a escoitar o cd e gustoulle moito. Despois de escoitar o cd foise para casa do seu amigo para pedirlle máis cd do grupo musical que lle gustaba moito. Ricardo gravoulle todos os discos de música que lle gustaban a el.

A chavala estaba na cama e pensaba que falaba con Poch. O Poch sempre cando ía aos concertos tiña o cabelo de punta, as gafas pegadas aos ollos, o micrófono metido na boca, parecía que o ía comer, parecía un chupa chups.

Ás veces o Poch tiña debaixo do micrófono un xamón. O segundo día súa nai dixolle que tiña que empezar a estudar para prepararse para o primeiro día de colexio.
Pero ela díxolle a súa nai que aínda quedaba tempo para estudar e que non empezara o colexio. A ela non lle gustaba estudar pero estaba obrigada por súa nai.

Ao siguiente día a chavala empezou a inventar cousas para non ir ao colexio. Pero foi igual ao colexio porque súa nai obrigouna a ir. Ela non quería ir ao colexio porque tiña o pelo rapado por unha emfermidade da pel. Cando chegou a clase os seus compañeiros empezáronlle a dicir que quitase o gorro pero ela non lle facía caso a ninguén. Unha compañeira súa empezou a preguntarlle por que levaba o gorro posto na cabeza. No recreo a rubia empezou a falar con ela pero ela non lle facía nin caso. Despois de moito tempo a Carlota empézalle a gustar un rapaz que vai ligar coa mellor amiga de ela. Dentro de dúas semanas Moncho namórase de Carlota e empezan a saír os dous. El dille que quite o gorro pero ela dixo que non quería porque ninguén lle veu a cabeza. Ela dixo que sen gorro era moi fea e a Moncho dáballe igual que a el gustáballe moito e non lle importaba o seu pelo Se queredes saber o final deste libro lédelo. Doulle un 9. Gustoume moito.

.

El collar de Marius

El collar es de oro. El oro es un material muy caro que cuesta por lo menos cien euros y tiene una procedencia de un país muy rico en oro.
Ese país es Turquía. Tiene mucas partes y es muy dificil de trabajar con el oro.
Está entre los cinco materiales más caros del mundo y no se puede conseguir muy rápido.
Tiene un color amarillo brillante. Tiene un tamaño de 50x2cm. Es como un collar normal pero tiene muchas diferencias. No tiene el mismo color, forma y esctructura.
Sirve para atarlo al cuello y que queda hermoso. Para mi tiene un valor sentimental muy grande porque me lo regaló mi abuela cuándo cumplí diez años.

El curso en que me enamoré de ti

La autora de este libro se llama Blanca Álvarez. En este libro habla de un chico que se llama Carlos y tiene una hermana pequeña que se llama Beatriz. Su madre se llama Sandra. Cuando Carlos entra en la casa por primera vez y ve su habitación ésta muy asustado porque era la primera vez que veía su habitación y le parecía algo extaño. Carlos coleccionaba fotos de motos y le faltaba una foto de su colección. Sandra era la telefonista de sus hijos porque cuatro de cinco llamadas eran para sus hijos, Carlos y Beatriz.
Carlos un día se fue al mercado comercial. Su madre le dijo que no llegase más tarde de las diez porque a su padre le gustaba cenar con todos a la mesa. Carlos le dijo a su madre que a los profesores no le ha dado tiempo a mirarlo porque solo están en el principio de octubre. Su madre habla con su padre de su hijo y piensan que tiene las hormonas locas como las vacas. A Carlos y a su amigo Dani les gustaba la moto de un amigo. Pero ellos no tenían dinero para comprar la moto. Ellos están pensando cómo pueden conseguir dinero, a Carlos le ha dado una idea para conseguir dinero. Se acuerda que tiene a su compañera Marga. Carlos y Dani se fueron hasta casa de Marga para pedirle el dinero que le hacía falta. Marga le dijo que ella les da el dinero si empienzan a estudiar. Ellos han aceptado la condición y ella les ha dado los cien euros que le hacían falta y les regaló cincuenta euros más.
Ellos se fueron contentos para casa. Marga le dijo que ella estaba dispuesta a ayudar a cualquier compañero de la clase. Como Carlos no estudiaba nada, un día coge los libros y se fue para casa de Marga. Llegó a casa de Marga y estaba su madre en la casa, le dijo que entraría en la habitación de Marga que ella estaba allí. Marga estaba estudiando para un examen pero como prometió que le ayudaría en cualquier momento. Carlos fue hasta su casa para que le ayudase a hacer los deberes. A Dani le molaba Ana la chica que estaba por Carlos, todo era un lío. Marga era una chica muy guapa y le gustaba ayudar a toda la gente. El director del instituto le dijo a Marga que tenía que ayudar al nuevo chico.
El nuevo chico se llama Jorge y tiene diecinueve años. Jorge tuvo mala suerte porque su madre murió y su padre está en la cárcel y le queda mucho para salir. Marga esperó mucho para que viniese Jorge porque le gustaba conocerlo. Después del primer día de colegio, Jorge ya estaba acostumbrado. Cuando llegaba al colegio Jorge siempre estaba soló porque no le gustaba hablar con la gente y en los recreos quedaba siempre sólo. Al tercer día Marga empezó a hablar con él. Después Marga fue hablar con Dani y Carlos para decirle que habló con Jorge. Jorge era un chico muy grande que tenía un cuerpo lleno de músculos por trabajar. Un día llego el profesor Mariano de matemáticas y empezó hablar desde el principio de la puerta. Ignacio empezó a molestar a Jorge llamándolo huérfano y le tiraba bolas de papel a la cabeza.
Después en el recréo Ignacio lo molesta otravez, Jorge se pone nervioso y empieza apretarle el cuello y Ignacio empieza a gritar. Despues de que el profesor Mariano le dijo a Jorge que le dejaba en paz a Ignacio, empezó gritar y insultar a Jorge. El segundo día Jorge quedo en el centro porque como toda la gente sabía que Ignacio tiene amigos peligrosos y que estuvieron en la cárcel. El tercer día los amigos de Ignacio llegaron y le mandó un puñetazo en la nariz a Dani y el empezó a sangrar. Después los amigos de Ignacio preguntan donde esta Jorge. Pero Marga no quiere decir nada. Uno de los amigos empieza a darle golpes a Marga. Antes de que llegaría la guaria civil los amigos de Ignacio se fúeron escapando. El director llamo la ambulancia para que viniese porque Dani y por Marga. Después de que la ambulancia más la policia llegaron los cogieron y se fueron para el hospital.

Cuando Marga estaba en el hospital sus padres estaban siempre con ella. Sus amigos tambien estaban en el hospital. Después de que Marga salió del hospital fue hablar con el director para que Jorge podía volver al colegio. Si queréis saber el final de este libro tenéis que leerlo. Le doy un 8.

Nace un campión

A autora deste libro é Ursula Heinze. Este é o terceiro libro que leo. As personaxes deste libro son Andi, Xerardo, Tomas, Ana María, Manolo, Pablo, Suso, Elisa. Andi e Tomas son irmáns. Ana María é a nai e Manolo o pai. Xerardo é o profesor da ximnasia e intenta facer exercicios de ximnasia con Andi e os seus compañeiros rinse del e o profesor bótaos fóra da clase; as rapazas están fóra xogando ao baloncesto. Andi cando chega á casa cóntalle todo ao seu irmán Tomás, pero el non lle fai moito caso porque non entende moito e tamén é moi pequeno. A súa avoa faille caso e dille que ten que estudar e intentar facer o que ten que facer. A súa avoa Elisa fai moitas cousas na casa, ela fai a comida, apréndelle cousas novas aos dous netos. Cando eles teñen un exame Elisa estuda con eles e axúdalle a facer os deberes, pero tamén ten un fallo porque estuda con eles o penúltimo día antes do exame, pero os pais non saben nada porque eles aproban sempre. Os dous irmáns están moi contentos porque os seus pais viaxaban por todo o mundo e cando chegaban a casa os fillos estaban moi contentos porque lle contaban todo o que facían nas viaxes. Un día prometéronlle que ían ir con eles ás excursións e ían ver moitas cousas e ían ver todo o mundo. Despois dun tempo a avoa veu que Andi chega á casa moi pálido e tiña os ollos colorados, pero a pena era que non quería contar nada, pero cando o seu irmán Tomás lle preguntaba el repondía a toda as preguntas. O segundo día Andi tiña un dor da barriga. Andi sempre antrenabase para as competicións de nadar. Como sabemos Andi sempre sabía ganar non sabía perder. Ao final dunha competición súa avoa díxolle que o campión non se nace o campión sae traballando e adestrando. Se queredes saber o final deste libro tedes que lelo. Doulle un 8.

As flores radiactivas

O autor deste libro é Agustín Fernández Paz. Este é o segundo libro que leo. As persoaxes deste libro son Alba, Xavier, señor Mc Logan, Lois, Antía, Helena, Touriñán, Novoa.

Xavier e Alba son amigos, están esperando que cheguen os turistas para ensinarlle a cidade. Dentro de dez minutos chega un señor que ía de pesca e tiña un radiocasete para escoitar o xornal. Empezou o xornal e Alba estaba escoitando pero Xavier non. O xornal falaba dunha mancha brillante que estaba no mar. Desta mancha tiña moito medo o señor Mc Logan que lle dixo ao comandante Touriñán, pero el non tiña moito medo desta mancha e díxolle que non ía pasar nada que esta mancha non era tan importante. O señor Mc Logan díxolle ao soldado Novoa que collese doce soldados e que van ir coller mostras de auga de onde estaba a mancha. Os soldados estaban todos cun traxe branco como o dos astronautas. Novoa foi o primeiro que se tirou na auga e despois os otros soldados. Despois dun tempo moitos xornalistas foron a Santiago de Compostela porque pensaron que ía ser unha guerra mundial pero despois déronse conta que eran os resultados da mancha brillante . E no final deste libro Xavier e Alba intentan escapar dos xornalistas que estaban esperando aos dous amigos. E así acabouse o libro As flores radioactivas.

Doulle un 8.

Cartas de Inverno

O autor deste libro é Agustín Fernández Paz. Este é o primeiro libro que leo.En Cartas de inverno fálase destes personaxes: Xavier, Tareixa, Adrián e Laura .
Xavier e Tareixa son irmáns, Adrián é o noivo de Laura, Xavier e Adrián son amigos.Os dous estiveron moito tempo en Galicia, despois Adrián marcha a Berlín en Alemaña para estudar pintura. Xavier queda en Galicia (Santiago de Compostela) para estudar Filosofía . Adrián compra un piso en Berlín e queda moito tempo enviando cartas a Xavier .Os dous amigos estan falando por cartas, despois dun tempo Xavier non lle contesta as cartas que seguía enviándolle Adrián. E ao final do libro desapareceron os dous. Queda só Tareixa que vai á policía para denunciar que desapareceron os dous amigos e despois Tareixa sobe no coche e marcha. Así se acabou o libro Cartas de inverno. Doulle un 7