Mutacións xenéticas

Este libro trata duns pais que deciden mandar ao seu fillo Hadrián de vacacións á vila do seu avó.

A súa autora é Fina Casalderey.

Hadrián nunca fora en avión e tiña moito medo.

Cando chegou ó aeroporto de Santiago, seu avó non estaba e el decidiu ir á cafetería. Pero tamén se deu conta de que non tiña a súa equipaxe. Foi correndo para ver se a atopaba, pero non foi así.

Cando se cansou de buscala, decidiu volver á cafetería do aeroporto.

Alí viu un vello que non tiña moi boas pintas coa súa equipaxe. Entón, Hadrián dixo en voz alta o nome de Manolo, que era o seu avó, e este contestou.

Despois de saudarse, o seu avó decidiu levalo para a súa casa. Polo camiño, Manolo foille contando onde vivía e como era a súa relación cos veciños.

Ao chegaren á casa, o seu avó díxolle que se tumbara na cama para descansar un pouco e que dentro dunhas horas xa o espertaría.

Cando espertou, o avo díxolle que había unha porta na súa casa que non podía nin tocar.

Hadrián extrañouse tanto, que nin sequera lle preguntou por que.

Ao día seguinte, mentres que o seu avó durmia, Hadrián entrou por esa porta e atopou unha serpe enorme que o pretendía picar. Hadrián comezou a berrar e a serpe marchou.
O seu avó oíuno, foi alí correndo e comezou a contarlle que estaba experimentando con animais para aforrar enerxía.O avó empezoulle a falar dun amigo seu que vivía nun barco.

Ao día seguinte, o avó díxolle que ía saír a facer a compra. E que el tiña que quedar alí.

Hadrián comezouse a preocupar polo tempo que tardaba o avó en chegar. Esperou todo o día e toda a noite e o avó non chegaba.

Hadrián, ó dia seguinte, decidiu ir na procura do seu avó. Atopou o seu coche na praza coas chaves tiradas ao lado dunha roda.

E se queres saber o final, le o libro, que está moi ben.

Nota: 6

O meu agasallo para....

O meu agasallo son uns pendentes de cor laranxa fosforito.

Eu fágolle este agasallo porque ela colecciona pendentes, e gústanlle moito, e regálollos de cor laranxa porque sei que desa cor non hai moitos, por non dicir que non hai ningún.

Se non lle gustan síntoo moito, pero eu fíxenllo con toda a mellor intención do mundo.

Pero se unha persoa fai unha colección de algo, é porque lle gusta esa cousa.

Investigación 091

Este libro titúlase Investigación 091.

O seu autor é Pepe Carballude.
Este libro trata dun rapaz que se chamaba Xavier e que estaba enfermo.

O médico díxolle que tiña que estar uns cantos días de repouso e facer análises de sangue cada semana.

Un día, cando estaba na cama, viu unha noticia dunha rapaza que fora asasinada por un axuste de contas relacionado coas drogas.
Xavier tiña dous amigos aos que quería moito, Ana e Rafa.

Rafa decidiu facerlle unha visita a Xavier. Cando estaba alí, Xavier empezoulle a preguntar por Ana. E Rafa díxolle que andaba tonteando cun rapaz que era marine, pero que iso era un amor pasaxeiro. Cando se decataron, xa era noite e Rafa decidiu marchar.

Esa mesma noite, Xavier oíu un ruído na rúa, arrimouse á ventá e viu un home discutindo con outro que estaba nun coche. O do coche agarrou ao outro pola manga da chaqueta e arrincou con el arrasto.

Ao día seguinte, soou o teléfono e Xavier colleuno pensando que era Rafa. Cando contestou, era o seu tío dicíndolle que lle ía ir facer unha visita.

De alí a unha hora, volveu soar, colleuno e oíu falar un home ameazando ao seu pai.

Cando chegou seu pai, díxollo e el contestoulle que non tiña moita importancia e que a próxima vez non llo dixera a ninguén.

A nai de Rafa dixo que esas ameazas xa llas fixeran había dous anos e que ao final non lle fixeran nada, pero que para todo había unha primeira vez.

Ao día seguinte foi un antigo amigo do pai de Xavier e preguntoulle se podía falar un momento con el para facerlle un trato. O pai de Xavier díxolle que si, pero que fose breve, que tiña présa.El comezou a dicirlle que tiña que facer un artigo sobre as drogas en Sureste. O pai de Xavier díxolle que non. Despois, oíndoo falar, empezaron a sospeitar que o das ameazas telefónicas era el e decidiron que o ían ir denunciar no cuartel.
De alí a uns días Xavier púxose a mirar pola ventá e viu un coche parado diante da casa. Esperou un pouco e escoitou soar o timbre da casa. Eran os seus amigos Rafa e Manuel.
Xavier preguntoulle a Manuel se tiña algo con Ana e el díxolle que non, que só eran amigos.
Pero Rafa interrumpiunos e díxolle que Ana estaba moi mal porque lle pegaran unha paliza moi grande e non sabían quen fora.
Manolo púxose a investigar o caso. E á fin sacou como conclusión que lle pegaran por unha carpeta que Ana atopara tirada e que levaba para a súa casa.
Manuel decidiu chamar a Garda Civil para que lle axudara a investigar o caso.

E se queres saber o final, lee o libro.

Nota:5

Eu, a este libro, doulle un 5 porque non me gustou moito.

Cazaría salvaxe

Este libro titúlase Cacería salvaxe. O seu autor é Agustín Agra

Este libro trata dun persoaxe chamado Wotan que é a morte.

Wotan saía cos seus cans polas noites pola cima dunha montaña da vila. Este cando saía nunca era por un bo motivo, senón que era sempre para matar á metade da xente que vivia alí, non o facía él, facíano os seus cans.

Un día pola noite cando xa estaban todos deitados, oíron un ruído que fixo levantar a toda a vila, miraron todos para a montaña e alí xa viron dous ollos de lume e un corpo medio invisible rodeado de centos de cans. Era Wotan e os seus cans que viñan matar á xente.

A xente empezou a correr toda para poder escapar, pero os cans corrían máis e empezaron a pillalos e a matalos. De alí a unhas horas, Wotan e os seus cans marcharon por detrás da montaña e desapareceron.

Ese mesmo día, empezou a chover como nunca chovera toda unha semana.

Ó que parou, a pouca xente que quedaba decidiu saír a fóra, todo estaba cheo de cadáveres, e todo cheiraba que tiraba patrás. Andando por alí atoparon a unha muller que estaba a medio morrer, e un pouco máis adiante, atoparon a outro que estaba vivo. Estes colléronos e decidiron levalos para unha casa e coidalos.

A xente preguntoulle como era que aínda seguían vivos, e o rapaz, que se chamaba Rodrigo empezoulle a contar que ía correndo diante de dous cans cando esvarou e caeu no medio dunha brañeira. Os cans ó ir tan rápido non se deran conta de que Rodrigo xa non ía correndo diante deles, senón que quedara tirado atrás, e así foi como se se salvou.

Ela díxolle que se salvara de milagre, sen darse de conta.

De alí a uns días, Wotan volveu a aparecer na cima do monte sen os seus cans. Rodrigo, púxose a mirarlle os ollos cando se deu de conta que non sabía donde estaba e que quedara cego de todo.Tocando todo ó seu redor, deuse de conta de que estaba tirado nunha praia.

Empezou a camiñar e atopou o camiño que o conducía de volta á vila, un río. Cando comezou a andar, algo lle rozou nunha man, el deuse de conte de que era un can.

Ese can foi o que lle axudou a chegar á vila, cando chegou entrou nunha taberna onde había un vello que era só óso e pel.

Pero el traía uns poderes que adquirira na illa que foron os que lle axudaron a acabar con Wotan.

Nota:5

Flanagan de luxe

Este libro titúlase Flanagan, o seu autor é Andreu Martín. Trata dun rapaz e dunha rapaza que son socios dunha empresa de detectives.

Un día Flanagan que era o rapaz decidiu invitar á rapaza a cear, e ela aceptou. Cando chegaron á casa dela Flanagan decideu bicala. Pero eses bicos foron cada vez eran máis frecuentes. Un día el díxolle a ela que era mellor que non se bicaran máis porque de mozos íalles ir moi ben pero cando cortaran íanse levar mal e non habían de querer seguir xuntos no negocio.

Un día chamárono por teléfono, era a súa amiga Nines, que levaba moitos anos sen vela. El preguntoulle que quería, e ela preguntoulle se podían quedar nun bar que se chamaba A Estación. El díxolle que si. Cando Flanagan chegou, aínda non chegara Nines.

De alí a un pouco veuna entrar pola porta, pero detrás dela tamén viña un rapaz moi chulo. Cando se sentaron á mesa Flanagan preguntoulle que querían e Nines empezou a contarlle que había dous camelos que andaban atrás del porque lle perdeu un paquete de droga que custaba 100 millóns e querían matalo. Errreá preguntoulle se se podía agochar na casa de alguén uns cantos días, e el díxolle que si.

Ó día seguinte levouno á casa de María, que era a socia de Flanagan.

De alí a uns días, decidiron marchar Nines, Flanagan, María Gual e mais Erreá para a casa de Erreá.

Cando chegaron a Sant Paul, un pequeno que había alí díxolle que había dous camelos preguntando por eles. Eles, co medo, dicidiron escapar no barco do pai de Erreá.

Cando estaban no medio do mar, saíron os dous camelos da bodega do barco e mataron a Erreá. Flanagan saltou pola borda e conseguiu escapar, pero non daba chegado á orilla. De alí a un pouco, pasou por alí unha lancha. El decidiu parala para poder subir a ela e chegar san á orilla. Cando os viu ben, douse conta de que eran os irmáns de Flanagan. Els vírono e decidiron pararlle. Cando subiu á lancha contoullo todo e dicidiron denunciar. Despois de falar coa policía descubriron que era todo mentira. E se queres saber o final, le o libro.

Nota:7

O pendente de David

O pendente que vou describir é de cor branca.
Está composto de tres partes:unha variña e dúas porcas.

As porcas teñen forma de pico, e son de cor branca e moradas. A variña é de cor prateada e curvada.

Para poñelo tes que meter a variña polo buraco da orella e despois poñerlle as dúas porcas, que se lle poñen enroscándoas na variña.

A min gústame telo posto para decorar, aínda que o día que o fixen non me gustou moito pola dor que pasei.

Ariadna

Este libro titúlase Ariadna, o seu autor é Xosé Miranda.

Trata de dúas irmás xemelgas que, un día, a unha delas, tocoulle unha viaxe a un novo país que se sorteaba nos códigos de barras das caixas de cereais.
A esa viaxe íase nun cohete que tiña as paredes todas de cristal. Del non se podía baixar en ningún instante porque non había osíxeno fóra del.
Por alí sempre pasaba un rapaz que lle gustaba moito a unha das irmás pero nunca falou con el.
Cando chegaron ó novo planeta, só había catro ou cinco naves dalgúns millonarios.
Un día deron unha volta por alí e viron unha rapaza robot que cría que era humana e un rapaz que andaba mal e que tiña a mirada triste.Ó día seguinte decidiron ir cazar mamuts, as dúas irmás comezaron a cabrearse. E se queredes saber o final lede o libro.

Non me gustou moito porque non o entendín moi ben.

Nota:5

Amor dos quinces anos, Marilyn

Este libro titúlase Amor dos quince anos, Marilyn.
O seu autor e Agustín Fernandez Paz.
Este libro trata dun home chamado, o Conde Dracula que tiña moita artrose.
El, un dia non aguantou máis e decidiu ir ó médico para que lle dera algún remedio.Omédico díxolle que o mellor era ir outra vez para Transilvania.
Pero o Conde non tiña un peso.
O médico, comentoulle que vendera o nicho para poder ter cartos, o Conde, díxolle que era millor que o vendera o médico porque a él, non había quen llo comprara.
O médico, puxo o anuncio no xornal e vendéuno, quitoulle os villetes, e o Conde marchou para Tansilvania.
De alí a un tempo apareceu un fantasma, el, era o segundo mais rico do pueblo.Porque a primeira era a moza do seu fillo.
Un dia, o fantasma díxolle a seu fillo que era o eredeiro das terras e da casa, pero sobre a casa había unha maldición para os que a erdaren. Era que tiña que resucitar cada vintecinco anos e logo reencarnarse, así durante un século.
Pero había unha solución para salv

arse que era...
Nota:5

Ideas de bombeiro

Este é o primeiro libro que leo na vida. O seu autor é Andreu Martín.

Este libro trata dunha familia que ía ir de vacacións. Entrementres uns ladróns quérenlle invadir a casa para atracar un banco que tiñan xusto ao lado da parede do soto.

Un día de verán os pais de Guillerme decidiron ir de vacacións a Austria, pero Guillerme tiña que aprobar todo no colexio para poder ir. Guillerme, que non quería ir para poder estar con Carmele, dixo que ía suspender todo.

Cando Guillerme chegou á casa, seus pais xa tiñan as maletas feitas para marcharen de viaxe, pero Guillerme díxolles que el non podía ir porque suspendera todo na escola e eles non lle deixaban. Entón seus pais todos anoxados dixéronlle que este ano non había vacacións para el nin para eles, e quedaron todos na casa.

De alí a uns días chegáronlle os ladróns á casa pensando que non había ninguén. Pero levaron a sorpresa de atopar con Guillerme e con seus pais.

Os ladróns, todos sorprendidos, dixéronlle por que estaban na casa e non en Austria.

Eles dixéronlles que a eles non lles importaba nin lles deixaba de importar.

Entón os ladróns colleron a Guille e a seus pais e leváronos para o soto, dicíndolles que ían roubar o banco que tiñan ao lado da súa casa e éralles máis fácil roubar a través da parede do seu soto. De alí a unhas cantas horas empeza a soar o teléfono, os ladróns foron ver o número e viron que era unha tal Carmele.

Guille díxolles que era a súa mellor amiga e que seu pai era policía. Os ladróns dixéronlle a Guille que contestara e que lle dixera que non viñera para aquí. Pero Carmele como era tan testaruda díxolle que ía ir puxese como se puxese. Os ladróns mandáronlle dicir a Guille que lle dixera que eran médicos e que non fose porque estaban todos contaxiados por unha epidemia e para que non se contaxiara ela tamén.

Ela díxolle que ía ir igual e ía ir xusto naquel momento.
Cando chegou alí, abreulle Guille a porta, ela tan pronto o veu doulle un bico na meixela.Os ladróns collérona e levárona para o soto.

A ela o que lle parecía raro era ver uns médicos con ferramentas furando nunha parede. Guillerme intentou dicirlle o que pasaba do revés pero ela non se dou conta de nada, só de que non eran policías. Ela preguntoulle a eles que facían uns médicos con pistola, e, eles, dixéronlle que eran médicos do exército.

Eles dixéronlle a Carmele que tiña que marchar de alí para que non se contaxiara ela tamén. Pero ela díxolle que xa era tarde para marchar porque xa estaba contaxiada, e se querían que marchasen tiñan que facerlle unhas análises que demostraran que non estaba contaxiada.

Un dos ladróns, o que estaba vixiando a Guillerme e a Carmele, marchou á farmacia por agullas e tubos para quitar sangue. Mentres Guille díxolle a Carmele o que pasaba.

Cando chegou o ladrón da farmacia trouxo a outro home. Estes colleron a Guillerme e levárono para un cuarto á parte, mentres que a Carmele deixárona alí sentada. Un dos ladróns tiña un cordel na man que ía dar ao soto onde estaba atado a unha pistola apuntando aos pais de Guillerme. Cando a pistola se disparaba, a nai de Guillerme rompía a rir cos nervios.

Os ladróns dixeron que tiñan que tirar a parede con dinamita e facíanlle falla uns tapóns para as orellas. Guillerme díxolles que ía por eles arriba. Cando subeu, veu a Carmele alí. El díxolle ao revés que o agardara no baño, e ela, alá foi.

De alí a un pouco entrou tamén Guillerme, e, meteuse na ducha.
Alí estiveron un pouco pensando un plan para escapar. Unha vez que o tiñan pensado decidírono poñer en práctica, pero non saíu como planearan.

Ao final os ladróns quixeron rebentar a parede pero era de criptonita e non foron capaces, pero, co ruído que fixo botaron a correr e marcharon.

Nota:6